Quantcast
answersLogoWhite
notificationBell

Top Answer
User Avatar
Nomilyn Golena
Answered 2021-02-11 10:27:55

Melodic

012
๐Ÿ™
1
๐Ÿคจ
2
๐Ÿ˜ฎ
1
๐Ÿ˜‚
1
User Avatar

Your Answer

Still Have Questions?

Related Questions

Pataas na pahakbang himig?

Ito ay pataas na nota.



Why is it cold in baguio?

kasi kapag pataas na pataas ang lugar,nagdedecreas ang temperature



Pataas na aksyon at pababang aksyon?

ang pababang aksyon ay isang aksyon na mababa :))


Ano ang ibig sabihin ng parihaba?

Libya na ma a ring pahiga ,pataas ,pahiliss at paputol-putol


What is the chemical name of Andaa Pataas?

It is local name in Urdu language for Zinc Cyanide - Zn(CN)2, mainly used in zinc electroplating.


Anu-ano ang mga elemento ng banghay?

pataas na aksyon, panimulang pangyayari,pababang aksyon, wakas na pabula at kasukdulan.


Ilan ang kabuuang dami ng populasyon sa rural?

d ko nga rin alam eh...baka 780,675 pataas din katulad ng rural


Ano ang kabuuang populasyon ng pilipinas ngayong 2010?

ayon sa nso (national statistics office) tinatayang nasa 99 pataas na ang ating populasyon dito sa pilipinas ngayong 2010


Bakit kailangan mag asawa ng maaga?

Hindi naman kailangan na mag-asawa ng maaga. Kung nagmamahalan kayo ng lubos-lubos at talagang tunay ay pwede na ngunit kailangan na wasto na ang edad niyo. At saka, maikasal lang kayo kung ang edad niyo ay labin-walo at pataas. ^^ Have a nice day!


Buod ng florante at Laura?

Aralin#3 Ang gubat na mapanglawTauhan : Florante - sawiTagpuan : mapanglaw na gubatBanghayPanimula : Sa gubat na mapanglaw naroon ang isang mala-Adonis na katawan, at iyon ay nagngangalang Florante.Pataas na Aksyon : Patuloy ang pagdadalamhati ni Florante dahil sa pagkabigo sa pag-ibig kay Laura.Kasukdulan : May mga hayop na doon ay pagala-gala.Pababang Aksyon : Di pa rin siya makaalis sa lugar na iyon.Wakas : Sa kabila ng pagkakatali niya sa puno, nananatili pa rin ang kanyang kakisigan.Aral : Huwag mawawalan ng pag-asa, manalig lang sa Maykapal.Aralin#4 Kaliluha'y HariTauhan : Florante - galitTagpuan : gubatBanghayPanimula : Sa gubat na kinalalagyan ni Florante, siya'y nagagalit at nalulungkot sa nangyayari sa Albanya.Pataas na Aksyon : Tinanong niya ang Diyos kung bakit nangyari ang lahat ng masamang karanasan na nangyayari sa Albanya.Kasukdulan : Dumating sa punto na sinisi niya ang Diyos.Pababang Aksyon : Hiningi niya sa Maykapal ang makapangyarihang kamay upang matanggal ag masamang loob sa mga taong may masamang intensyon sa Albanya.Wakas : Binuhos niya ang sama ng loob niya sa Diyos, nilabas niya ang kanyang nararamdaman na hindi karapat-dapat pang magawa niya.Aral : Di sagot sa problema ang pagsisi sa Makapangyarihang Diyos.Aralin#5 Panibugho ng MinamahalTauhan : Florante - galitTagpuan : gubatBanghayPanimula : Sa gubat, si Florante'y nananatiling sawi at nagdurusa dahil sa uhaw na pagmamahal ni Laura.Pataas na Aksyon : Nanalangin sa Florante sa Diyos na ipaalala kay Laura na may Floranteng tunay na nagmamahal sa kanya.Kasukdulan : Nahimatay sa Florante sa sobrang sakit na nadarama.Pababang Aksyon : Naghihinagpis pa rin si Florante, kung bakit siya'y pinagtaksilan ni Laura.Wakas : Hindi niya lubos maisip na siya'y kayang pagtaksilan ni Laura.Aral : Ang pagtataksil ay di magandang gawain.Aralin#6 Alaala ni LauraTauhan : Florante - pagkalungkotLaura - maalalahaninTagpuan : gubatBanghayPanimula : Sa gubat, si Floranteng nangungulila sa kasintahang katiwala't sa Laura.Pataas na Aksyon : Sa tuwing inuutusan ni Haring Linceo labis ang pag-aalala ni Laura.Kasukdulan : Naalala lahat ni Florante ang mga magagandang ginawa ni Laura sa kanya.Pababang Aksyon : Hinahanap ni Florante ang mga pag-aarugang ginawa nito sa kanya.Wakas : Sa Laura sa lang ang sagot sa pagdurusa at paghihirap ni Florante.Aral : Sa gitna ng problema, magandang alaala lang ang makapagpapasaya.Aralin#7 Pagsintang LabisTauhan : Aladin - bigoTagpuan : gubatBanghayPanimula : Isang gerero ang nagtungo sa gubat upang mapag-isa at iyon ay si Aladin.Pataas na Aksyon : Naalala ni Aladin ang pagtataksil ng ama sa kanya.Kasukdulan : Huminto siya sa isang puno at doon inilabas ang lahat ng sama ng loob.Pababang Aksyon : Itinigil na niya ang pag-iyak a sinabi niya a tuwa na naramdaman niya tungkol kay Flerida ay wala na.Wakas : Kung iba lamang ang umagaw kay Flerida ay talagang ipaglalaban at makikipagpatayan siya ngunit sa kasamaang palad ay ang kanyang ama.Aral : Ang pag-ibig ay sadyang makapangyarihan, dahil hahamakin nito ano man ang kahihinatnan nito.Aralin#8 Amang mapagmahal at ang Amang mapaghangadTauhan : Duke Briseo - mapagmahalTagpuan : sa gubatBanghayPanimula : Sa gubat, naroon pa rin si Floranteng nahihirapan at naghihimutok ang damdamin dahil sa ama.Pataas na Aksyon : Nahanap ni Aladin ang boses ng nagsasalita.Kasukdulan : Pira-pirasong pinatay ni Adolfo si Duke Briseo.Pababang Aksyon : Maraming kaibigan ang kanyang ama ngunit nahati ito sa dalawa, ngunit ni isa ay walang tumulong dito dahil sa ayaw nilang maparusahan.Wakas : Si Duke Briseo ay ulirang ama dahil kahit sa huling sandaling buhay nito ang kapakanan pa rin ng kanyang anak.Aral : Pagmamahal ng ama, di lang masyadong halata ngunit patago itong nagmamahal na siya naming maganda.Aralin#9 Paalam BayanTauhan : Florante - malungkotTagpuan : gubatBanghayPanimula - Sa gubat, si Florante'y namimighati pa rin sa sawing pag-ibig kay LauraPataas na Akasyon - May mga dumating na leon sa harap ni FloranteKasukdulan - Namaalam si Florante sa Albanyang ipinagtanggol niya dahil sa mga leong papatay sa kanyaPababang Aksyon - inisip niya na siya ay tuluyan ng pinagtaksilan ni LauraWakas - ginuguning pa rin ni Florante si Laura na kanyang sinisinta.Aralin#10 Ang Pagliligtas kay FloranteTauhan : Aladin - matapangTagpuan : gubatBanghayPanimula : Sa gubat, napadaan ang isang gererong nagngangalang Aladin.Pataas na Aksyon : Malapit nang lapain si Florante ng mga leon.Kasukdulan : Niligtas ni Aladin si Florante sa mababangis na leon.Pababang Aksyon : Nakaligtas si Florante.Wakas : Nagkasundo ng mabilis si Florante at Aladin.Aral : Ang tapang ay maaaring makaligtas ng kahit na sino.Aralin#11 Mga alaala ng kamusmusanTauhan : Florante - mabaitTagpuan : Sa albanyaBanghayPanimula : Naalala ni Florante nung siya ay bata pa lamang.Pataas na Aksyon : Mayroon siyang suot na maladiyamanteng kwintas .Kasukdulan : Sa kasamaang palad sinugod siya ng isang lumilipad na nilalang.Pababang Aksyon : Nakita siya ng pinsan niya .Wakas : Nakaligtas si Florante.Aral : Tumulong ng walang kapalit sa kapwa natin .Aralin #12 Laki sa LayawTauhan: Aladin-MaasahanFlorante- sawiTagpuan: Sa kagubatanBanghayPanimula : Sila'y nag-uusap ni Aladin tungkol sa kanyang kabataan.Pataas na Aksyon : Kinuwento niya kung paano niya napana ng ibon.Kasukdulan : Siya ay tinuruan na huwag sundin ang lahat kanyang mga nais.Pababang Aksyon: Siya ay naging Masaya sa piling ng kanyang ama't ina.Wakas : Pinadala na siya ng kanyang magulang sa Atenas at lumuha ang kanyang ina.Aral : Hindi kailangan ang paglaki sa layaw.Aralin#13 Nahubdan ng BalatkayoTauhan : Antenor - maunawain Florante - mabaitAdolfo - masamaTagpuan : AtenasBanghayPanimula : ilang buwan umiyak si Florante dahil sa pagkawalay sa kanyang ina.Pataas na Aksyon : Siya ay ginabayan at pinasaya ni Antenor.Kasukdulan : Nakilala niya si Adolfo at naramdamang ito'y nagbabalatkayo.Pababang Aksyon : Siya ay gumaling sa Matematika, Pilosopiya, at Astrolohiya, at napunta sa kanya ang lahat ng atensyon.Wakas : Sila ay nagpagalingan a bawat patalinuhan.Aral : Hindi lahat ng pinapakita ng tao ay totoo.Aralin#14Tauhan : Menandro - mabaitFlorante - mahinaAdolfo - sakimTagpuan : AtenasBanghayPanimula : Nagpalabas ng pagsasadula sila Florante at Adolfo.Pataas na Aksyon : Sa kanilang pagtatanghal naiba ang diyalogo ni Adolfo.Kasukdulan : Sinugod ni Adolfo si Florante.Pababang Aksyon : Niligtas ni Menandro si Florante sa kapahamakan.Wakas : Isang taon ng nakalipas sumulat ang kanyang ama tungkol sa pagkamatay ng kanyang ina .Aral : Ang totoong kaibigan hindi ka iiwanan sa panahon ng kagipitan.Aralin#15 Ang Payo ng GuroTauhan : Antenor - mabaitFlorante - masunurinTagpuan : AtenasBanghayPanimula : Naging malungkot si Florante ng dalawang buwan.Pataas na Aksyon : Hanggang dumating ang liham ng ama na nagsasabing bumalik.Kasukdulan : Siya ay pinayuhan ni Antenor na huwag magpapalinlang kay Adolfo.Pababang Aksyon : Siya ay umiyak at niyakap si Antenor.Wakas : Nakarating siya sa Albanya at siya'y sinalubong ng kanyang ama.Aral : Sundin ang payo ng nakakatanda.Aralin 16#Tauhan : Florante - masunurinAladin - tagapakinigTagpuan : Sa AlbanyaBanghayPanimula : Nang natanggap nila ang sulat ng lolo ni Florante ay nabigla sila.Pataas na Aksyon : Sinasabi rito na sinakop ng mga moro ang bayan ng Krotona sa pangunguna ni Heneral Osmalic.Kasukdulan : Ipinakilala ni Duke Briseo ang kanyang anak kay Haring Linceo.Pababang Aksyon : Ginawa siyang heneral ni Haring Linceo na pupunta sa Krotona.Wakas : Walang nagawa si Briseo at hindi na rin nakatanggi si Florante.Aral : Bawat tungkulin ay may kaakibat na responsibilidad.Aralin#17 Si LauraTauhan : Florante - sawiAladin - tagapakinigTagpuan : AlbanyaBanghayPanimula : Nagmagkuwento si Florante kay Aladin kung paano sila nagkakilala ni Laura sa Albanya.Pataas na Aksyon : Kinuwento niya, na nakita nya ito ng imbitahan siya ni Haring Linceo.Kasukdulan : Sinabi niya na kung di sila nagkakilala di sana siya masasaktan.Pababang Aksyon : Di niya akalaing lolokohin ni Laura.Wakas : Tatlong araw na pinigingan ang hari ng palasyo si Florante.Aral : Hindi puro kaligayahan ang matatamasa sa pagmamahalan.Aralin#18 Ang Pabaong LuhaTauhan : Florante - sawiAladin - tagapakinigTagpuan : AlbanyaBanghayPanimula : Mas lalong nagdalamhati si Florante.Pataas na Aksyon : Bago umalis ang hukbo ni Florante papuntang Krotona, kinausap niya si Laura.Kasukdulan : Walang sinabi si Laura ngunit pumatak ang kanyang luha.Pababang Aksyon : Dumating sa Krotona at nakipaglaban kay Heneral Osmalic.Wakas : Sa laban nila ng limang oras natalo ni Florante ang hukbo nila.Aral : Maaaring ang nararamdaman ay hindi sa mga salita lamang.Aralin#19 Tagumpay sa PakikipagdigmaTauhan : Florante - nagtagumpayTagpuan : Palasyo RealBanghayPanimula : Pumunta sila sa Palasyo Real matapos manalo ang hukbo ni Florante.Pataas na Aksyon : Nabalot ang buong palasyo ng kasiyahan.Kasukdulan : Tatlong araw na di natulog ang mga tao roon dahil sa sobrang kasiyahan.Pababang Aksyon : Nawala ang kasiyahan n Florante nang maungkat ang nangyari a ina.Wakas : Limang buwan siyang nanatili sa Krotona at bumalik agad sa Albanya.Aral : Bawat kasiyahan ay may kaakibat ring kapighatian.Aralin#20 Ang mga Pasakit kay FloranteTauhan : Florante - matapangTagpuan : Albanya at kagubatanBanghayPanimula : Hindi tumagal ang kasiyahan dahil dumating mga taga-Turkiya.Pataas na Aksyon : Natalo nila ang hukbo at pinabalik sa Albanya.Kasukdulan : Gabi na iyon at siya'y nahulog sa patibong ni Adolfo.Pababang Aksyon : Nalaman niya na pinatay ni Adolfo ang kanyang ama at si Haring Linceo.Wakas : Siya ay dinala sa gubat at ginapos.Aral : Huwag basta basta magtitiwala.Aralin#21 Ang TagumpayTauhan : AladinFloranteFleridaLauraTagpuan : Sa Albanya/gubatBanghayPanimula : Sa gubat nagkarinigan sila Florante, Aladin, laura at Flerida.Pataas na Aksyon : Nagkwentuhan sila tungkol samga pangyayaring sa kanila.Kasukdulan : Bumalik sila sa Albanya.Pababang Aksyon : Kinasal ang meant to be.Wakas : At sila'y nabuhay ng Masaya.Aral : Ang buhay ay puno ng problema ngunit sa huli ang lahat ay magiging maayos din.


Iba't-ibang pananaw ng pagbasa?

4 teorya ng pagbasa a. Teoryang Bottom-Up- Ito ay isang traditional na pagbasa. Ito ay bunga ng teoryang behaviorist na higit na nagbibigay pokus sa kapaligiran sa paglinang ng komprehension sa pagbasa. Ayon sa teoryang ito, ang pagbasa ay pagkilala ng serye ng nakasulat na mga simbolo upang maibigay ang katumbas nitong tunog. Nananalig ang teoryang ito na ang pagkatuto sa pagbasa ay nagsisimula sa pagkilala sa mga titik, salita, parirala, at pangungusap bago malaman ang kahulugan ng teksto. Sinasabi nitong ang pagbasa ay pagkilala ng mga salita, at ang teksto ang pinakamahalaga sa pagbasa. Ang mambabasa ay isang pasib na partisipant lamang sa proseso ng pagbasa dahil ang tangin tungkulin niya ay ulitin ang lahat ng mga detalyeng nakasaad sa tekstong kanyang binasa. Ang proseso ng pag-unawa ayon sa teoryang ito, ay nagsisimula sa teksto (bottom), patungo sa mambabasa (up), kaya tinawag itong bottom up. Tinatawag din itong "outside-in" o "data driven" sapagkat ang impormasyon sa pag-unawa ay hindi nagmula sa tagabasa kundi sa teksto. b. Teoryang Top-Down- Nabuo ito bilang reaksyon sa naunang teorya. Ito ay dahil napatunayan ng maraming dalubhasa na ang pag-unawa ay hindi nagsisimula sa teksto kundi sa mambabasa tungo sa teksto. Ito ay impluwensya ng sikolohiyang Gestalt na naniniwalang ang pagbasa ay isang prosesong holistik. Ayon dito, ang mambabasa ay napakaaktib na partisipant sa proseso ng pagbasa, na siya ay may taglay na dating kaalamang nakaimbak sa kanyang isipan ay may sariling kakayahan sa wika na kanyang ginagamit habang nakikipagtalastasan sa may-akda sa pamamagitan ng teksto. Tinatawag din ang teoryang ito na "inside out" o "conceptually-driven" dahil ang kahulugan o impormasyon ay nagsisimula sa mambabasa patungo sa teksto. Ito ay nangyayari dahil ang mambabasa ay gumagamit nga kanyang mga dating kaalaman at ng konseptong nabuo sa kanyang isipan mula sa kanyang mga karanasan at pananaw sa paligid. Bunga nito, nakakabuo siya nga kanyang mga palagay at hinuha na kanyang iuugnay sa mga ideyang inilalahad ng awtor ng isang teksto. c. Teoryang Interaktib- Bunga naman ito ng pambabatikos ng mga dalubhasa sa ikalawang teorya. Ayon sa mga proponent nito, ang top-down at maaaring akma lamang sa mga bihasa nang bumasa at hindi sa mga baguhan pa lamang. Higit na angkop daw ang kombinasyong top-down at bottom-up na nagpapahiwatig ng dalawang direksyon ng komprehensyon, itaas-pababa at ibaba-pataas. Ayon sa teoryang ito, ang teksto ay kumakatawan sa wika at kaisipan. Dito nagaganap ang interaksyong awtor-mambabasa at mambabasa-awtor.. kung gayon, ang interaksyon ay may dalawang direksyon o bi-directional. Masasabing ang teoryang ito ay isang pagbibigay-diin sa pag-unawa sa pagbasa bilang isang proseso at hindi bilang produkto. Sa teoryang itong, mahalaga ang larangan ng metakognisyon na nahihinggil sa kamalayan at kabatiran sa taglay na kaalaman at sa angking kasanayan ng mambabasa. d. Teoryang Iskima- Mahalaga ang tungkuling ginagampanan sa pagbasa ng dating kaalaman ng mambabasa. Ito ang batayang paniniwala ng teoryang iskima. Bawat bagong impormasyong nakukuha sa pagbabasa ay naidaragdag sa dati nang iskima. Samakatuwid, bago pa man basahin ng isang mambabasa ang teksto, siya ay may taglay nang ideya sa nilalaman ng teksto mula sa kanyang iskima sa paksa. Maaaring binabasa na niya lamang ang teksto upang mapatunayan kung ang hinuha o hula niya tungkol sa teksto ay tama, kulang o dapat baguhin. Dahil dito, maaaring sabihin na ang teksto ay isang input lamang sa proseso ng komprehensyon. Hindi teksto ang iniikutan ng proseso ng pagbasa, kundi ang tekstong nabubuo sa isipan ng mambabasa.


Ano ang mga teorya ng pagbasa?

4 teorya ng pagbasaa. Teoryang Bottom-Up- Ito ay isang traditional na pagbasa. Ito ay bunga ng teoryang behaviorist na higit na nagbibigay pokus sa kapaligiran sa paglinang ng komprehension sa pagbasa. Ayon sa teoryang ito, ang pagbasa ay pagkilala ng serye ng nakasulat na mga simbolo upang maibigay ang katumbas nitong tunog. Nananalig ang teoryang ito na ang pagkatuto sa pagbasa ay nagsisimula sa pagkilala sa mga titik, salita, parirala, at pangungusap bago malaman ang kahulugan ng teksto. Sinasabi nitong ang pagbasa ay pagkilala ng mga salita, at ang teksto ang pinakamahalaga sa pagbasa. Ang mambabasa ay isang pasib na partisipant lamang sa proseso ng pagbasa dahil ang tangin tungkulin niya ay ulitin ang lahat ng mga detalyeng nakasaad sa tekstong kanyang binasa. Ang proseso ng pag-unawa ayon sa teoryang ito, ay nagsisimula sa teksto (bottom), patungo sa mambabasa (up), kaya tinawag itong bottom up. Tinatawag din itong "outside-in" o "data driven" sapagkat ang impormasyon sa pag-unawa ay hindi nagmula sa tagabasa kundi sa teksto.b. Teoryang Top-Down- Nabuo ito bilang reaksyon sa naunang teorya. Ito ay dahil napatunayan ng maraming dalubhasa na ang pag-unawa ay hindi nagsisimula sa teksto kundi sa mambabasa tungo sa teksto. Ito ay impluwensya ng sikolohiyang Gestalt na naniniwalang ang pagbasa ay isang prosesong holistik. Ayon dito, ang mambabasa ay napakaaktib na partisipant sa proseso ng pagbasa, na siya ay may taglay na dating kaalamang nakaimbak sa kanyang isipan ay may sariling kakayahan sa wika na kanyang ginagamit habang nakikipagtalastasan sa may-akda sa pamamagitan ng teksto. Tinatawag din ang teoryang ito na "inside out" o "conceptually-driven" dahil ang kahulugan o impormasyon ay nagsisimula sa mambabasa patungo sa teksto. Ito ay nangyayari dahil ang mambabasa ay gumagamit nga kanyang mga dating kaalaman at ng konseptong nabuo sa kanyang isipan mula sa kanyang mga karanasan at pananaw sa paligid. Bunga nito, nakakabuo siya nga kanyang mga palagay at hinuha na kanyang iuugnay sa mga ideyang inilalahad ng awtor ng isang teksto.c. Teoryang Interaktib- Bunga naman ito ng pambabatikos ng mga dalubhasa sa ikalawang teorya. Ayon sa mga proponent nito, ang top-down at maaaring akma lamang sa mga bihasa nang bumasa at hindi sa mga baguhan pa lamang. Higit na angkop daw ang kombinasyong top-down at bottom-up na nagpapahiwatig ng dalawang direksyon ng komprehensyon, itaas-pababa at ibaba-pataas. Ayon sa teoryang ito, ang teksto ay kumakatawan sa wika at kaisipan. Dito nagaganap ang interaksyong awtor-mambabasa at mambabasa-awtor.. kung gayon, ang interaksyon ay may dalawang direksyon o bi-directional. Masasabing ang teoryang ito ay isang pagbibigay-diin sa pag-unawa sa pagbasa bilang isang proseso at hindi bilang produkto. Sa teoryang itong, mahalaga ang larangan ng metakognisyon na nahihinggil sa kamalayan at kabatiran sa taglay na kaalaman at sa angking kasanayan ng mambabasa.d. Teoryang Iskima- Mahalaga ang tungkuling ginagampanan sa pagbasa ng dating kaalaman ng mambabasa. Ito ang batayang paniniwala ng teoryang iskima. Bawat bagong impormasyong nakukuha sa pagbabasa ay naidaragdag sa dati nang iskima. Samakatuwid, bago pa man basahin ng isang mambabasa ang teksto, siya ay may taglay nang ideya sa nilalaman ng teksto mula sa kanyang iskima sa paksa. Maaaring binabasa na niya lamang ang teksto upang mapatunayan kung ang hinuha o hula niya tungkol sa teksto ay tama, kulang o dapat baguhin. Dahil dito, maaaring sabihin na ang teksto ay isang input lamang sa proseso ng komprehensyon. Hindi teksto ang iniikutan ng proseso ng pagbasa, kundi ang tekstong nabubuo sa isipan ng mambabasa.1. Bottom-up2. Top Down3. Interaktibo4. Iskimaiba't - ibang uri ng tekstong akademikoteoryang istraktural at teoryang saykolinggwistika ____remie pama____


Mga laro ng lahi sa Pilipinas at kanilang procedure o mekaniks?

PatinteroAng larong ito ay masasabing pinakakilalang laro ng mga Pilipino. Patuloy na kumakalat ang popularidad nito sa iba't ibang lalawigan bagamat mas kilala ito sa Bulacan. Bilis, liksi, at galing sa pagtaya ng kalaban ang pangunahing dapat na isinasaalang alang ng bawat manlalaro. Ang basehan ng pagkapanalo sa larong ito ay ang bilang ng mga manlalarong nakalampas sa bawat guhit nang hindi natataya ng kalaban. Ang isang grupo ay kinabibilangan ng hindi bababa sa 10 miyembro. Maaaring maglaro ng patintero sa kahit anong lugar basta't nasusulatan ang sahig ng yeso na nagsisilbing hangganan o kaya naman ay mga linyang dapat malampasan ng bawat manlalaro. Bilang pasimula ng laro, maghahagis ang isa ng barya upang malaman kung aling grupo ang mauunang maglaro at kung sinong grupo ang taya.Luksong LubidAng larong ito na binubuo ng tatlo o higit pang manlalaro ay simple lamang na kahit pinagdugtong dugtong na goma ay maaari nang gamitin. Sa larong ito lumulukso ang bawat manlalaro habang pabilis nang pabilis ang ikot ng tali o ng pinagdugtong na mga goma. Kapag tumama ang tali sa paa ng lumulukso, dahilan upang matigil ang pagikot nito ay siyang papalit naman ang ibang manlalaro. Isa pang uri ng luksong lubid ay tinatawag na Chinese Garter. Sa larong ito, tatlo o higit pang manlalaro ang maaaring sumali. Gamit ang garter, lulukso lamang ang bawat manlalaro ngunit hindi tulad ng sa naunang uri, ang garter ay pataas ng pataas: mula sa bukong bukong hanggang sa itaas ng ulo. Kapag matatangkad naman ang iyong mga kalaban at may mahaba kang binti ay malaki ang tsansa ng pagkapanalo. Madalas itong makitang nilalaro ng mga bata sa makikipot na kalye ng Tondo, Manila.TaguanIsang larong sikat sa mga lalawigan ng Pangasinan, Nueva Ecija at Pampanga, ito ay hango sa larong Ingles na ang tawag ay Hide and Seek. Magandang maglaro nito sa mga lugar na maraming kubo, puno at matataas na halamanan. Kahit ilang tao ay pwedeng sumali, ang kailangan lamang ay may tukuyin na "taya". Ang sinumang matukoy na taya ay siyang magbibilang ng hanggang 30 habang nakapikit at nakasandal sa puno na nagsisilbing home base. Habang ang taya ay nagbibilang, ang mga kalaro ay naghahanap ng kanya kanyang mapagtataguan. Pagkatapos magbilang ng taya ay hahanapin na niya ang mga nagtago. Ang bawat nagtago naman ay hahanap ng paraan upang makapunta sa home base nang hindi nakikita ng taya sabay sisigaw ng "save". Maliligtas mula sa pagkataya ang sinumang makapunta dito nang hindi nahuhuli. Matatapos lamang ang laro kung ang lahat ng manlalaro ay nakalabas na sa pinagtataguan.TrumpoSa madaling pagsasaliksik ng larong trumpo, makikita mo muna ang sikat at hinahangaang palabas noong 90s. Ito ay pinamamagatang "Tropang Trumpo" na pinagbibidahan nina Ogie Alcasid, Michael V, Gellie De Belen at Carmina Villaroel. Ang nakakatawang palabas na ito ay handog sa larong trumpo. Sa salitang banyaga, tinatawag din ang larong ito bilang Spinning Top sa Ingles, Spun Tsa Lin sa Intsik at Koma Asobi sa Hapon.Dalawang mahalagang gamit ang kinakailangan upang makapaglaro nito. Una ay ang gawa sa kahoy na hugis ng tulad sa acorn na mayroong pako na nakabaon ang ulo mula sa kahoy at ang pangalawa, isang mahabang lubid na magpapaikot sa kahoy na may pako. Sa oras na mapakawalan na ang kahoy mula sa lubid, marapat na maglaan ng sapat na espasyo ang manlalaro upang magpaikot ikot ito sa iba't ibang direksyon.Mahilig maglaro ng trumpo ang mga batang lalaki sa Lanao del Sur. Nasa kanilang lugar rin nagmula ang pinakamalaking trumpo sa Pilipinas; tinatawag itong Batige.SipaTinatawag na Tepak Sakraw sa Indonesia at Sepak Raga sa Malaysia, ang larong ito ay madaling makikita sa lansangan sapagkat mga punit punit at makukulay na plastik at isang takip ng bote o tansan lang ang kailangan. Nilalaro ito sa pamamagitan ng paghahagis at pagsipa pataas gamit ang paa, siko o iba pang parte ng katawan. Kapag sumayad na sa lupa ang tansan, ibig sabihin ay tapos na ang laro. Madalas kang makakakita ng mga batang naglalaro ng sipa sa mga pampublikong paaralan ng Bulacan, pagkatapos ng kanilang mga klase.Bahay bahayanKatulad ng larong ito ang Titser Titseran (Umaarteng guro) at Doktor doktoran (umaarteng doktor). Sa larong ito ay may mga batang umaarte na tulad sa ama at ina ng isang bahay, partikular na ang nipa hut, at may kasamang beybi na manika. Ang karaniwang ginagawa ng ama dito ay pumapasok sa trabaho habang ang ina na nakasuot ng saya ay naghahanda ng makakain gamit ang mga putik na gawa sa plato at mga damo at bulaklak na nagsisilbing pagkain. Inaalagaan din ng umaarteng ina ang beybi na manika na kanilang anak. Kalat ang kasikatan ng larong ito sa iba't ibang lugar sa Pilipinas sapagkat bawat bata ay mismong sa magulang nakakakuha ng ideya kung paano sila gagayahin.Jack-en-poySa Ingles, ang bansag dito ay Rock-Paper-Scissors. Ang larong ito ay naglalayong matalo ang bawat galaw ng kamay sa pagitan ng dalawang manlalaro. Halimbawa, talo ng gunting ang papel, talo ng papel ang bato at talo ng bato ang gunting. Hindi makukumpleto ang larong ito kung wala ang kantang "jack-en-poy, hali, hali hoy! Sino'ng matalo siya'ng unggoy! Kinahihiligan ito ng karamihan sa Maynila.Luksong BakaSa larong ito, ang isang manlalaro ay tutuwad ng bahagya habang nakasuporta ang kamay nito sa kanyang tuhod. Ang mga kalaro ay lulukso sa itaas ng taya gamit lamang ang mga kamay. Kapag sumayad ang mga binti ng lumukso sa ibang parte ng katawan ng taya, siya ang papalit dito. Sa mga bukirin ng Pangasinan sikat ang larong pinoy na ito.SiyatoKung tatanungin mo ang mga bata sa Visayas tungkol sa larong Pitiw (syato), ay kilalang kilala nila ito. Dalawang manlalaro ang maglalaban dito. Kailangan ng bawat isa ang maikling patpat upang magsilbing pamato at mahabang patpat para gawing panghampas nito. Ang maikling patpat ay pumapagitna sa dalawang bato o home base at ang unang maglalaro ay ihahagis ito pataas sabay hataw dito gamit ang mahabang patpat hanggang sa maipalo palayo mula sa home base. Ang napalayong patpat ay pupuntahan ng naghagis at uulitin ang unang ginawa. Titigil lamang ito kung hindi natamaan ang kahoy habang nasa hangin. Ibabalik ito ng manlalaro habang sumisigaw ng "siyato" pabalik sa home base. Kung hindi nakasigaw ng "siyato" ay uulitin nito ang paghagis at paghataw.Palo SeboHindi makukumpleto ang pistang Pilipino kung walang Palo Sebo. Ito ay nilalaro sa pamamagitan ng pag akyat sa mahabang kawayan na nilagyan ng grasa na magsisilbing pampadumulas. Kinakailangan ang malakas at makapit na paghawak sa kawayan upang makaabot sa tuktok at makuha ang premyo. Sa mga lalawigan sa Luzon tanyag ang larong ito sapagkat maraming puno ng niyog (madalas gamitin sa larong ito) ang matatagpuan dito.


Ano ang mga uri ng tayutay at mga halimbawa nito?

Ang tayutay ay salita o isang pahayag na ginamiy upang bigyang-diin ang isang kaisipan o damdamin. Sinasadya ng pagpapahayag na gumamit ng talinghaga o di karaniwang salita o paraan ng pagpapahayag upang bigyang diin ang kaniyang saloobin.1. Simili o Pagtutulad - di tiyak na paghahambing ng dalawang magkaibang bagay. Ginagamitan ito ng mga salitang: tulad ng, paris ng, kawangis ng, tila, sing-, sim-, magkasing-, magkasim-, at iba pa. Ito ay tinatawag na Simile sa Ingles. Halimbawa: 1. Tila yelo sa lamig ang kamay na nenenerbyos na mang-aawit. 2. Si Menandro'y lobong nagugutom ang kahalintulad. 3. Ang kanyang kagandahan ay mistulang bituing nagninigning. 4. Ang mga tumakas ay ikinulong na parang mga sardines sa piitan. 5. Si maria na animo'y bagong pitas na rosas ay hindi napa-ibig ng mayamang dayuhan. 6. Gaya ng maamong tupa si Jun kapag nakagalitan. 2. Metapora o Pagwawangis - tiyak na paghahambing ngunit hindi na ginagamitan ng pangatnig.Nagpapahayag ito ng paghahambing na nakalapat sa mga pangalan, gawain, tawag o katangian ng bagay na inihahambing. Ito ay tinatawag na METAPHOR sa Ingles. Halimbawa: 1. Siya'y langit na di kayang abutin nino man. 2. Ang kanyang mga kamay ay yelong dumampi sa aking pisngi. 3. Matigas na bakal ang kamao ng boksingero. 4. Ikaw na bulaklak niring dilidili. 5. Ahas siya sa grupong iyan. 3. Personipikasyon o Pagsasatao - Ginagamit ito upang bigyang-buhay, pagtaglayin ng mga katangiang pantao - talino, gawi, kilos ang mga bagay na walang buhay sa pamamagitan ng mga pananalitang nagsasaad ng kilos tulad ng pandiwa, pandiwari, at pangngalang-diwa. 'PERSONIFICATION' sa Ingles. Halimbawa: 1. Hinalikan ako ng malamig na hangin. 2. Ang mga bituin sa langit ay kumikindat sa atin. 3. Nahiya ang buwan at nagkanlong sa ulap. 4. Sumasayaw ang mga dahon sa pag-ihip ng hangin. 5. Nagtago ang buwan sa likod ng ulap. 4. Apostrope o Pagtawag - isang panawagan o pakiusap sa isang bagay na tila ito ay isang tao. Halimbawa: 1. O tukso! Layuan mo ako! 2. Kamatayan nasaan ka na? wakasan mo na ang aking kapighatian. 3. Araw, sumikat ka na at tuyuin ang luhang dala ng kapighatian. 4. Ulan, ulan kami'y lubayan na. 5. Oh, birheng kaibig-ibig ina naming nasa langit, Liwanagin yaring isip, nang sa layon di malihis. 6. Pagmamalabis o Hayperbole - Ito ay lagpalagpasang pagpapasidhi ng kalabisan o kakulangan ng isang tao, bagay, pangyayari, kaisipan, damdamin at iba pang katangian, kalagayan o katayuan. Halimbawa: 1. Namuti ang kaniyang buhok kakahintay sayo. 2. Abot langit ng pagmamahal niya sa aking kaibigan. 3. BUmabaha ng dugo sa lansangan. 4. Umuulan ng dolyar kina Pilar nang dumating si Seman. 7. Panghihimig o Onomatopeya - ito ang paggamit ng mga salitang kung ano ang tunog ay siyang kahulugan. ONOMATOPOEIA sa Ingles Halimbawa: 1. Ang lagaslas nitong batis, alatiit nitong kawayan, halumigmig nitong hangin, ay bulong ng kalikasan. 2. Himutok na umaalingawngaw sa buong gubat. 3. Humalinghing siya sa sakit ng hagupit na tinanggap. 9. Pagpapalit-saklaw o Senekdoke - isang bagay, konsepto kaisipan, isang bahagi ng kabuuan ang binabanggit. Halimbawa: 1. Isinambulat ang order sa dibdib ng taksil. 2. Isang Rizal ang nagbuwis ng buhay alang-alang sa Inang Bayan. 3. Walang bibig ang umasa kay Romeo. 4. Hingin mo ang kaniyang kamay. 10. Paglilipat-wika o Transferred Epithet- tulad ng pagbibigay-katauhan na pinasasabagay ang mga katangiang pantao, na ginagamit ang pang-uri. Halimbawa: 1. Patay tayo dun. ---- Ang tayutay ay isang sinadyang paglayo sa karaniwang paggamit ng mga salita upang madaling maunawaan, mabisa at kaakit-akit ang pagpapahayag. Nakadaragdag ito sa kalinawan, kapamagitan at kagandahan ng isang katha, pasalita man o pasulat.Ilang Uri ng Tayutay1. Pagtutulad (simile) - isang payak at lantad na paghahambing at karaniwang ginagamitan ng mga salita't pariralang: katulad ng, tulad ng, para ng, anaki'y, kawangis ng, gaya ng, kasing-, sing-, ga-, atbp.Hal. Para ng halamang lumaki sa tubig,Dahon ay nalalanta munting di madilig-Francisco Baltazar, Florante at Laura2. Paghahalintulad (Analohiya) - isang uring tambalan ng pagtutulad. Ipinahahayag ng paghahalintulad ang pagkamagkatulad ng isang kaugnayan sa ibang kaugnayan.Hal. Ang tingin ng bubuyog sa bulaklak ay katulad ng damdamin ng binata sa dalaga.3. Pagwawangis (Metapora) - isang tuwirang paghahambing na di gumagamit ng mga salitang katulad ng at iba pa, ngunit nagpapahayag ng hambingan sa pamamagitan ng paglalapat ng pangalan, tawag, katangian, o gawain ng isang bagay na inihahambing.Hal. Ang awa ng Panginoon ay aking kuta laban sa mga dalita ng buhay.4. Pagtatao (Personipikasyon) - tinatawag din itong pagbibigay katauhan at personipikasyon. Pahayag ito na ang mga katangian, gawi at talinong sadyang angkin lamang ng tao ay isinasalin sa mga karaniwang bagay. Nagagawa ang pagsasalin sa paggamit ng pandiwa o pangngalan.Hal. Lumuha ang langit nang pumanaw si Ninoy Aquino.5. Pamamalabis (Eksaherasyon) - isang pagpapahayag na lampas sa mahinahong larawan ng katotohanan sa hangaring magbigay-diin sa katotohanang pinagmamalabisan.Hal. Bumaha ang dugo sa awayan ng mga magsasaka.6. Pagpapalit-tawag (Metonymy) - isang pansamantalang pagpapalit ng mga pangalan ng mga bagay na magkakaugnay.Hal. Ang anhel sa kanilang tahanan ay isang malusog na sanggol.7. Pagpapalit-saklaw (Synecdoche) - pagbanggit sa bahagi bilang katapay ng kabuuan, o ng kabuuan bilang katapat ng bahagi.Hal. Ang panahong ito (Mayo) ay mabulaklak.8. Panawagan (Apostrophe) - ginagawa rito ang pakikipag-usap sa karaniwang bagay na para bang nakikipag-usap sa isang buhay na tao o isang taong parang naroon at kaharap gayong wala naman.Hal. Diyos ko, iligtas po ninyo ang aming bayan sa masamang elemento.9. Tanong Retorikal - hindi ito naghihintay ng kasagutan at hindi rin nagpapahayag ng pag-aalinlangan.Hal. May magulang bang nagtakwil sa kanyang anak?10. Pag-uyam - mga pananalitang nangungutya sa tao o bagay sa pamamagitan ng mga salitang kapag kukunin sa tiyakan ay tila kapuri-puring mga pananalita ngunit sa tunay na kahulugan ay may bahid na pang-uyam.Hal. Ubod siya ng gara kung lumalabas! Napakagulo naman ng bahay.11. Talinghaga (Allegory) - isa itong salaysay ng mga kinathang pangyayari na ang hangarin ay magbigay-kahulugan sa nga mahahalagang katunayan. Ang talinghaga ay "salaysay" at kauri nito ang tinatawag na parabula (na ang karamihan ay galling kay Kristo). Isa ittong kinathang salaysay na may mga pangyayaring maaaring nangyari sa katutubong buhay ng tao, ngunit kinatha upang maglarawan ng isang aral hinggil sa kalinisan ng pamumuhay at mabuting pakikipagkapwa.Hal. "Ang Mabuting Samaritano""Ang Alibughang Anak" ---- TAYUTAY - ang tayutay ay salita o isang pahayag na ginagamit upang bigyan diin ang isang kaisipan o damdamin.Sinasadya ng pagpapahayag upang bigyan diin ang kanyang saloobin...",MGA URI NG TAYUTAY1. SIMILI o Pagtutulad - Di tiyak na paghahambing ng dalawang magkaibang bagay.Ginagamitan ito ng mga salitang:tulad,paris ng,kawangis ng,sing-,sim-,magkasing- at iba pa.=halimbawa=1.sasakyang parang ipu-ipo sa bilis2.babaeng parang pagong sa bagal3.lalakeng tila hari kung mag-utos4.batang mukhang higante sa laki5.aleng parang reyna kung mag-kumpas2. METAPORA o pagwawangis - tiyak na paghahambing hindi na ginagamitan ng pangatnig.Nagpapahayag ito ng paghahabing na nakalapat sa mga pangalan,gawain,tawag o katangian ng bagay na inihahambing.=halimbawa=1.ipu-ipong sasakyan2.babaeng pagong3.batang higante4.perlas na ngipin5.ting-ting n balerina6.palasyong bahay7.kutis porselana8.paraisong lugar3. PERSONIPIKASYON o pagtatao - Ginagamit i2 upang bigyang-buhay,pagtaglayin ng mga katangiang pantaong-tilino,gawi,kilos ang mga bagay na walang buhay sa pamamagitan ng mga pananalitang nagsasaad ng kilos tulad ng pandiwa at pangngalang-diwa.=halimbawa=1.tik-tak ng orasan ay nag hahabulan2.masayang umihip ang hanging amihan3.hayu't nagagalit ang araw sa silanga4.ang nagtatampong aso,tingnan mo't malungkot5.batong nagkalat sa mga lansangan ay mgasasaktan kung tinatapakan ---- Mga Uri ng Tayutay * Simili o Pagtutulad - di tiyak na paghahambing ng dalawang magkaibang bagay. Ginagamitan ito ng mga salitang: tulad ng, paris ng, kawangis ng, tila, sing-, sim-, magkasing-, magkasim-, at iba pa. Ito ay tinatawag na Similesa Ingles. * Metapora o Pagwawangis - tiyak na paghahambing ngunit hindi na ginagamitan ng pangatnig.Nagpapahayag ito ng paghahambing na nakalapat sa mga pangalan, gawain, tawag o katangian ng bagay na inihahambing. Ito ay tinatawag na METAPHOR sa Ingles. * Personipikasyon o Pagtatao - Ginagamit ito upang bigyang-buhay, pagtaglayin ng mga katangiang pantao - talino, gawi, kilos ang mga bagay na walang buhay sa pamamagitan ng mga pananalitang nagsasaad ng kilos tulad ng pandiwa, pandiwari, at pangngalang-diwa. 'PERSONIFICATION' sa Ingles. * Apostrope o Pagtawag - isang panawagan o pakiusap sa isang bagay na tila ito ay isang tao. * Pag-uulit * ** Aliterasyon - Ang unang titik o unang pantig ay pare-pareho. ** Anapora - Pag-uulit ng isang salitang nasa unahan ng isang pahayag o ng isang sugnay. ** Anadiplosis - Paggamit ng salita sa unahan at sa hulihan ng pahayag o sugnay. ** Epipora - Pag-uulit naman ito ng isang salita sa hulihan ng sunud-sunod na taludtod. ** Empanodos o Pabalik na Pag-uulit - Pag-uulit nang pagbaliktad ng mga pahayag. ** Katapora - Paggamit ng isang salita na kadalasang panghalip na tumutukoy sa isang salita o parirala na binanggit sa hulihan. * Pagmamalabis o Hayperbole - Ito ay lagpalagpasang pagpapasidhi ng kalabisan o kakulangan ng isang tao, bagay, pangyayari, kaisipan, damdamin at iba pang katangian, kalagayan o katayuan. * Panghihimig o Onomatopeya - ito ang paggamit ng mga salitang kung ano ang tunog ay siyang kahulugan. ONOMATOPOEIA sa Ingles. * Pag-uyam - Isang uri ng ironya na ipinapahiwatig ang nais iparating sa huli. Madalas itong nakakasakit ng damdamin. * Senekdoke o Pagpapalit-saklaw - isang bagay, konsepto kaisipan, isang bahagi ng kabuuan ang binabanggit. * Paglilipat-wika - tulad ng pagbibigay-katauhan na pinasasabagay ang mga katangiang pantao, na ginagamit ang pang-uri. * Balintuna - isang uri ng ironya na hindi ipinapahiwatig ang nais sabihin sa huli. * Pasukdol - pataas na paghahanay ng mga salita o kaisipan ayon sa kahalagahan nito mula sa pinakamababa patungo sa pinakamataas na antas. * Pagtanggi o Litotes - gumagamit ng katagang "hindi" na nagbabadya ng pagsalungat o di-pagsang-ayon. Ito'y may himig na pagkukunwari, isang kabaligtaran ng ibig sabihin.


Pagsasaayos ng katawan ng komposisyon?

•1. Iayos ang mga datosnang pagkronolojikalKahapon sana siya makukonfirm sa Commission on Appointments, pero hindi pumayag si Sen. Sergio Osmeña dahil ibig daw nitong makita muna and mga kopya ng kontratang pinirmahan ni Reyes noong siya pa ang Armed Forces Chief.Inabot ng anim na oras ang deliberasyon sa confirmationni Reyes.Halos naubos ni Osmeña ang oras dahil sa pagtatanong niya kay Reyes tungkol sa pagbili ng S ng apat na C-130eroplano mula sa Lockheed ng Surveillance equipmentsa halagang P641 milyon.-mulasaReyes confirmation, NabalamInquirer Libre,Disyembre20, 2001•2.Iayos ang mga datos nangpalayo o palapit, pataaso pababa, papasoko palabasMula sa malayo'y tanaw na tanaw ko ang maiitim niyang buhok na tila sumasayaw sa hangin. Hindi ko pa mabanaag nang malinaw ang kanyang mukha ngunit nahihiwatigan ko na ang kanyang angking ganda.May kumurot sa aking puso ng may limang dipa na ang agwat ko sa kanya. Namamasdan ko na ang kanyang katawan. Hapit na hapit ang kanyang malulusog na dibdib sa suotniyang tube blouse na pula at ang kanyang balakang sa stretched niyang maong.Ng makaharap ko siya ng malapitan ay di ko mapigilanng mapabulong sa aking sarili: Ang ganda ngtextmate ko.•3. Iayos ang mgadatos nang pasaholHalimbawa, bagamat malaki ang pagpapahalagang binigay sa edukasyon ng mga Pilipino, marami sa ating mga bata ang napipilitang tumigil sa pag-aaral dahil sa matinding kahirapan o di kaya's sa kakulangan ng mga pampublikong paaralan.Sa katunayan, sa bawat sampung batang nabibigyan ng libreng edukasyon mula sa pamahalaan, anim lang ditoang nakapagtatapos ng grade school. Yun namang masuwerteng nakakaraos ay dumadaan naman sa limitadong bilang ng oras, kakulangan sa mga kagamitan, masisikip na classroom at karaniwang mababang kalidad ng edukasyon.•4. Iaayos ang mgadatos ng pasaklawSubalit hindi sinasadyang ginalit ni Sto. Tomas ang mga Pilipina nang i[ahiwatig niyang baka lisanin ng kangyang mga kababayan ang Hong Kong kung babawasan ng malaki ang pasweldo sa kanila.Ang kangyang nasambit? "Kung talagang mahirap mangyari ang ating hinihiling, may posibilidad na sabihin na lang natin." "Ok, kung hindi kayo kailangan sa Hong Kong, siguro dapat na kayong umuwi sa Pilipinas," Ani Sto. Tomas.Binatikos ng mga aktivista na sumusuporta sa mga katulong ang mga pahayag ni Sto. Tomas. Anila, isang walang pakundangan at iresponsable ito.•5. Paghambingin angmga datosDi tulad ng mga tridisyunal na museo kung saan yung mga bagay-bagay ay naka-display lang sa likod ng mga salamin upang matyagan lang at hindi hawakan ang museong pambata ay naglalaman ng mga bagay na pwedeng hawakan, usyusohin, pakialaman, galawin at paglaruan ng mga bata upang makatulong sa pagpapalawak ng kanilang imahinasyon at pagiisip.•6. Isa-isahin angmga datosBalakng Mobile Library Program na maitanim ang hilig sa pagbabasa at pag-aaral sa mga bata partikular na roon sa mga lalong nangangailangan.Kabilang din sa mga pakay ay:1.Magkaroon ng mga espesyal na reading activities para sa mga out-of-school youth at mga batang lansangan para maenganyo silang bumalik sa pag-aaral.2.Matulungan ang mababang paaralang pampubliko sa kampanya nilang maisaayos ang kaugaliang pagbabasa ng mga estudyante.3.Hikayatin ang mga nakatatanda na engganyuhing magbasa ang mga bata.4.Makapag-organisa ng mga programang pang-edukasyon para sa mga batang nasa ospitalat bahay ampunan.•7. Suriin ang mga datosKabilang sa mga pilikulang hindi makakalimutan dahil sa magaling na pagganap ni Amy ay ang "Paano ba ang mangarap" (1985). "hinugot sa langit," at "Anak" (2000).Dito sa "Bagong buwan," na sinulat ni Marilou kasama si Ricky Lee at June Lana, at gawa ng Star Cinema at Bahaghari Productions, tiyak na mapapansin na naman ang galing ni Amy sa kanyang pagganap bilang Fatima, ang muslim na nurse na asawa ni Cesar.


10 example of simili in words?

• SIMILI O PAGTUTULAD - di tiyak na paghahambing ng dalawang magkaibang bagay. Ginagamitan ito ng mga salitang: tulad ng, Paris ng, kawangis ng, tila, sing-, sim-, magkasing-, magkasim-, at iba pa. 'SIMILE' sa Ingles. • METAPORA O PAGWAWANGIS - tiyak na paghahambing ngunit Hindi na ginagamitan ng pangatnig.Nagpapahayag ito ng paghahambing na nakalapat sa mga pangalan, gawain, tawag o katangian ng bagay na inihahambing. 'METAPHOR' sa Ingles. • PERSONIPIKASYON O PAGTATAO - Ginagamit ito upang bigyang-buhay, pagtaglayin ng mga katangiang pantao - talino, gawi, kilos ang mga bagay na walang buhay sa pamamagitan ng mga pananalitang nagsasaad ng kilos tulad ng pandiwa, pandiwari, at pangngalang-diwa. 'PERSONALIFICATION' sa Ingles. • Apostrope o pagtawag - isang panawagan o pakiusap sa isang bagay na tila ito ay isang Tao. •Pag-uulit o ALITERASYON - Ang unang titik o unang pantig ay pare-pareho. o ANAPORA - Pag-uulit ng isang salitang nasa unahan ng isang pahayag o ng isang sugnay. o ANADIPLOSIS - Paggamit ng salita sa unahan at sa hulihan ng pahayag o sugnay. o EPIPORA - Pag-uulit naman ito ng isang salita sa hulihan ng sunud-sunod na taludtod. o EMPANODOS o Pabalik na Pag-uulit - Pag-uulit nang pagbaliktad ng mga pahayag. o KATAPORA - Paggamit ng isang salita na kadalasang panghalip na tumutukoy sa isang salita o parirala na binanggit sa hulihan. • PAGMAMALABIS - Ito ay lagpalagpasang pagpapasidhi ng kalabisan o kakulangan ng isang Tao, bagay, pangyayari, kaisipan, damdamin at iba pang katangian, kalagayan o katayuan. • Panghihimig o onamatopeya - ito ang paggamit ng mga salitang kung ano ang tunog ay siyang kahulugan. ONOMATOPOEIA sa Ingles. • Pag-uyam - Isang uri ng ironya na ipinapahiwatig ang nais iparating sa huli. Madalas itong nakakasakit ng damdamin. • Pagpapalit-saklaw - isang bagay, konsepto kaisipan, isang bahagi ng kabuuan ang binabanggit. • Paglilipat-wika - tulad ng pagbibigay-katauhan na pinasasabagay ang mga katangiang pantao, na ginagamit ang pang-uri. • Balintunay - isang uri ng ironya na Hindi ipinapahiwatig ang nais sabihin sa huli. • Pasukdol - pataas na paghahanay ng mga salita o kaisipan ayon sa kahalagahan nito mula sa pinakamababa patungo sa pinakamataas na antas


What are the views of a jeepney driver?

Tsuper ang sikreto ng Pagasenso ng Pilipinas by: Denverking D. Gomeceria Tsuper pala ang sikreto o susi ng pagasenso ng Pinas ang sabi ko sa aking sarili habang pababa sa jeep na aking nasakyan. Natawa ako pag naaalala ko ang sinabi ng tsuper na kausap ko lang kanina. "Para makaahon tayo sa hirap dapat nating itaas lahat ng bilihin. Itaas ang jeepney fare sa P25 kada tao. Tangalan ng tax ang mga mayayaman. Triplehen naman ang tax ng mga mahihirap" ang suhestion ng mamang drayber ng dyip na nasakyan ko. Mahaba ang aming napagkuwentuhan ng mamang drayber. May mga drayber kasi na sa kwento nila dinadaan ang pagkainip nila sa trapik dito sa metro manila. Maaring nagtataka na kayo kung paano nangyari yun. Hayaan nyong ilahad ko rin sa inyo ang kwento ng mamang tsuper. Nagmamadali ako papasok ng opisina ng maipit kami sa trapik. "Haaaay naku" sabi ko sa aking sarili. "Walang pinagbago ang pinas". Natawa ang drayber ng sinasakyan kong dyip. Sa unahan kasi ako sumakay kaya narinig nya ang aking nasambit. Mukhang nagmamadali kayo sir ah, tanong ng drayber. Sanayan lang po yan dagdag pa nya. Oo nga eh, kaya lang eh nakakaasar kasing isipin na ganito na lang ba tayo palagi sagot ko. Wala ka na ngang pera....trapik pa! Hirap na hirap talaga ang bansa natin ngayon. Lalong natawa ang drayber sa tinuran ko. "Sir" sabi nya, matanong ko nga kayo. Sure, sagot ko naman. Naniniwala ba kayong walang pera ang pinas? Hhhhhhmmmm napaisip ako bigla sa tanong ng tsuper. Tingin ko wala! Kasi hirap ng buhay ngayon eh sagot ko sa kanya. Wag kayo sanang magagalit sir, mukhang mali ata po kayo duon ang magalang na tugon nya. Nagulat ako dahil mukhang may alam yung mamang tsuper na di ko alam. Bakit mo naman nasabi yan manong? Kasi ganito po yun sir...may pera ang pinas kaya nga lang ay nakaipit sa itaas ang paliwanag ng mamang tsuper. Nakaipit po yung pera sa bangko ng mga mayayamang negosyante. At para pong dumadaan sa embudo ang pera pababa sa ating mahihirap ang dagdag pa nya. Unti unti lang po ang baba, sapat lang na tayo ay makakain at wag magpatayan. Kung mapapansin nyo po ay tila napakahirap na buhay natin dito sa ibaba. Napakahirap kitain ng pera kasi nga ay kaunti lang ang perang umiikot dito sa atin sa ibaba. Samantalang P42 lang ang dolyares ngayon at kung may katotohanan ang report ng gobyerno natin na umaangat ang ekonomiya... .eh nasaan ang pera, tanong pa nung drayber. Kung totoong kumikita ang pinas pero hirap tayo at walang pera dito sa ibaba....ibig lang sabihin noon ay nasa itaas o sa mayayamang negosyante ang pera, pagtatapos ng drayber. Magaling! sabi ko sa mamang tsuper. Ang galing nyo manong ah, dagdag ko pa. Matanong ulit kita sabi nya sa akin. Paano naman natin mababaliktad ang kahirapan natin ngayon? Mukhang pahirap ng pahirap ang tanong nyo manong ah. Madali lang yan sagot nya. O sige nga po manong...paano? Ganito yun iho, kung ako ang masusunod para makaahon tayo sa hirap dapat nating itaas ang jipney fare sa P25 kada tao. Tangalan ng tax ang mga mayayaman. Triplehen naman ang tax ng mga mahihirap.Manong Gyera po yung hinihingi nyo! Wala na nga ho tayong pambili eh...tapos imbes na pababain nyo eh...itataas nyo pa. Isa pa ho, pag itinaas nyo ang pamasahe eh tataas ang bilihin. Lalo lang hong magiging kawawa ng mahihirap nyan sabi ko sa drayber. Isipin nyo mataas na ang bilihin tapos triple pa ang tax nila samantalang yung mayayaman naman eh aalisan nyo ng tax..manong naman! Ganito kasi yun iho. Kaming mga drayber ang sukatan at madalas na idinadahilan ng mga mayayaman. Kami rin ang tagapasan lagi ng problema. Kada gustong pagagainin ng gobyerno ang buhay natin dito sa ibaba. Lagi na lang yung karampot naming kita ang kanilang pilit na pinabababa. Kasi nga naman pag mababa pamasahe eh makakatipid daw yung mga mahihirap dahil bababa din ang presyo ng bilihin. At kung mababa ang bilihin at pamasahe...eh di syempre mababa din ang pasuweldo.Para nga naman daw di bumagsak ang negosyo ng mga mayayaman at makahatak pa ng foreign investors. Pero kung gagamitan mo ng simpleng math...eh magkano lang talaga ang matitipid ng isang simpleng empleyado na gaya mo. Sa totoo lang ay malaki na P1.000.00 kada buwan ang matitipid mo at P12,000.00 sa isang taon. Aba manong malaki na pong tulong yung P12,000.00 sa mahihirap, ang sabi ko sa tsuper. Sige nga iho, ano sa tingin mo ang magagawa sa iyo ng P12,000.00? Sapat na ba iyon para makabili ka ng bahay? Sapat na ba iyon para mapagaral mo ang iyong mga anak sa magandang paaralan? Maari siguro na makabili ka ng second hand na telebisyon at maliliit na kagamitan sa bahay pero di yun sapat para mapaunlad mo kahit konti ang buhay ng iyong pamilya. Natigilan ako dahil may katwiran ang mamang tsuper. Bilang isang padre de pamilya na may tatlong anak...ano nga naman ang magagawa sa akin ng P1,000. kada buwan at P12,000.00 kada taon. Kung tutuusin eh sobra sobra pa nga yung kwenta nung drayber. Eh kung ganun manong ano naman ang iginanda nung suhestyon mo? Sa pagpapababa ng presyo, Hindi ang mahihirap ang tunay na nakikinabang. Mas malaki ang natitipid ng mayayaman lalo na nung malalaking korporasyon. Kasi ay bumababa ang kanilang operational expenses. Bababa ang kanilang puhunan dahil mababa ang kanilang pasahod presyo ng na materyales. Milyones ang kanilang natitipid. Ibig sabihin lang nun ay mas malaki ang kanilang kikitain.Lalo na ang foreign investors, dahil ini-export nila yung kanilang produkto, syempre pa dollars ang kanilang singil sa international market. Kaya naman sa pagpapababa ng presyo sila ang tunay na nakikinabang at Hindi yung maliliit na gaya natin, lalo na kaming mga tsuper. Hhhhhmmmm... .may katwiran nga po kayo manong! Tama nga po kayo! Kung Hindi pagpapababa ng pamasahe ang sagot...eh ano po? Hindi mo kailangan ibaba ang pamasahe para matulungan ang mga mahihirap na gaya natin iho. Kung ako ang masusunod, kung itataas natin sa P25 ang pamasahe, wala ng dahilan ang mayayaman para di magtaas ng pasahod. At kung ako ang masusunod ay gagawin kong P1,500.00 ang minimum salary ng bawat mangagawa. Hehehe! Natawa ako sa tinuran ng drayber sa akin. Matutuwa po misis ko nyan manong hehehe! Imaginine mo ang laki ng take home pay ko. Pero kung ganun po ang gagawin nyo eh magrereklamo naman po yung mayayamang businessman. Sa laki ng gusto nyong pasahod eh wala na silang kikitain at baka magsara pa yung kumpanya nila. Matatakot din po yung foreign investor dito sa atin dahil ang taas ng labor cost. Hindi ka nakikinig iho,sagot naman ng tsuper. Kaya nga aalisan ko na ng tax ang mayayamang negosyante. Ihalimbawa na natin yung nakasuhan ng P25billion na tax evation. Di ba kung ano ano pang red tape at bayad sa mamahaling abogado ang ginawa nun? Sigurado umubos din sya ng milyon para lang di magbayad? Kung tatangalan ko sya ng tax....Hindi na nya kailangan umubos ng milyon sa red tape at magbayad sa abogado. Kanya na yung P25billion. Sa tingin mo masama pa ba yun? Sa ganung paraan din ay mababawasan ang mga buwaya sa bir. Tungkol naman sa foreign investors... nakakalungkot isipin na labor lang ang kayang isipin ng ating gubyerno na panghatak sa kanila. Nakakalungkot din na isipin na ibinebenta tayo ng ating sariling gubyerno bilang murang alipin. Bakit di nila ipagmalaki ang kalidad o ang mataas na antas ng ating mangagawa? Mahusay ang mga pinoy magtrabaho at pulido pa. Dun pa lang lamang na tayo. Kaya nga mas gusto tayo ng mga arabo di ba? Di paulit ulit yung gawa kaya nakakatipid sila at naibebenta pa nila ng mahal dahil pulido nga ang pagkakagawa. Isa pa dapat din nating pakinabangan yung kung tawagin ng kano na strategic location ng bansa natin. Di ba kaya nga pilit pa rin na mga kano na magkaroon ng military activities o military base dito sa atin? Kung sa military ay importante yun ganun din sa negosyo. Puede tayong maging daungan at koneksyon ng mga barko at eroplano na naghahatid ng produkto. Mumura din ang presyo ng importation dahil bukod sa magigng daungan tayo ay meron pa tayong tinatawag na Globalization. Mura na rin nilang nakukuha ang kanilang raw materials na kailangan nila dahil sa bisa ng Globalization. Di ba yun nga ang purpose nun? Haaay naku mukhang napagisipan nyo na ng husto yan manong drayber ah? Pero may isa ho ata kayo nakaligtaan. Kung aalisan nyo ng tax ang mga negosyante.. .paano naman po tatayo ang gubyerno natin nyan? Paano na ang infrustructures natin nyan? Paano na yung operation expenses ng gobyerno natin? Dito mahihirapan na sya sa isip-isip ko. Napakamot ng ulo ang mamang drayber. Haaay naku iho di ka talaga nakikinig. Kaya nga ti-triplehen ko ang tax nang mahihirap o empleyado eh. Sige mathematics ulit tayo. Sa ngayon ay meron tayong 87milyon na Filipino. 10% lang nyan ang mayayamang negosyante, 20% ang middle class at 70% ang mahihirap. Sa mathematics ibig sabihin nun ay may 8.7 milyon lang ang mayayaman. Baka nga sobra pa yang bilang na iyan, dagdag ba ng tsuper.Yung natitirang 78milyon ay malamang na karamihan ay empleyado. Sabihin na lang natin na 50million ang nagtatrabaho para di tayo mahirapan sa mathematics. Kung dati ay nakakakuha ka ng tigpipiso, magiging triple yun, ngayon ay makakakuha ka na ng P3.00. Ibig sabihin nito kung dati nakakakolekta ang BIR ng P50million.. .magiging P150million na yun. Eh Hindi lang naman 3piso ang ibinabawas sa tax ng isang empleyado. Mababa ang P500 sa mga iyan eh kung tatlong P500 yan! Sige nga iho imathematics mo nga. Mas magiging epektibo ang koleksyon ng BIR dahil di na nila kailangan pang maghabol. Sa ayaw at sa gusto ng empleyado ay babawasan sila ng tax kada buwan. Magdadagdagan pa ang galamay ng BIR sa pamamagitan ng mga employer at mababawasan ng malaki ang corruption sa ating bansa. Hanep manong ang galing nyo po ah! Isa pa iho, mas marami na ngayong ang magtutulungan na paangatin ang bansa natin. Imbes na 10% lang ng population ang magdadala... yung 90% na ngayon ang papasan ng ekonomiya natin. Oo nga po manong....kaya lang parang ganun pa rin iyon. Mataas nga ang sahod pero mataas din ang bilihin. Eh di wala rin po! Kayod marino ka pa rin nun dahil sa taas ng bilihin. Maaring ganun pa nga rin yun iho. Pero matanong kita ulit. Maari ngang mahihirapan ka pa rin. Pero alin naman ang mas pipiliin mo...yung nahihirapan ka na ang pagkain mo ay tuyo....o yung nahihrapan ka na ang pagkain mo ay fried chicken? Manong naman! tinatanong pa ba yun! Syempre dun ako sa chicken. Ano ang mas gusto mo iho....yung nahihirapan ka na nakahiga sa banig....o yung nahihirapan ka na nakahiga ka sa malambot na kama? Manong trick question po ba yan. Syempre naman dun ako sa kama! Eto pa ang isang tanong iho. Sa tingin mo ba may katotohanan yung naisip ko? Nangyayari ba yun. Naku manong drayber kayo na po siguro ang sumagot nyan. Medyo mahina po ako sa math eh! Natawa na lang yung drayber sa aking isinagot sa kanya. Di mo naman kailangan ng math dun eh iho! Ihalimbawa na natin ang mga bansang gaya ng Singapore, Japan, Hongkong, Canada, Australia, Amerika at England. Lahat ng bingangit ko ay may mataas na pasahod sa empleado. Lahat yun mga bansang iyon ay may buying power ang mga taong nasa ibaba. Lahat yun ay may kapasidad ang mamayan na bumili. Lahat ng mga iyon ay dinadayo ng foreign investor dahil malakas ang kanilang kalakalan. Lahat ng iyon may maunlad na local na ekonomiya. Kasi iho basic lang naman yung ginawa nating solusyon. Naalala mo ba yung embudo na sinasabi ko sa iyo kanina. Sa pamamagitan ng pagpapataas ng sahod ay lumuwag yung butas sa embudo at bumuhos yung pera sa ibaba. At dahil nga may buying power ang isang simpleng empleado na gaya mo ay mamimili ka rin. Halimbawa na... dahil may pera ka na ay kaya mo nang yayain si esmi mo na kumain naman sa restaurant. Kaya mo na rin ibili ng sapatos ang anak mo. Kaya mo na rin bumili ng bahay at higit sa lahat ay kaya mo nang mapagaral ang iyong anak sa maayos na paaralan. Kada bibili ka yung pera mo ay aakyat ulit pataas dun sa mga negosyante. Ang nangyari ay umikot lang yung pera sa paraan na matitikman din nating mahihirap yung pinagmamalaki ng gobyerno na pagunlad ng ekonomiya at nung P42 per dollar. Imbes na sila lang sa itaas ang nakikinabang. ...hehehe medyo maaambunan na tayo. Kaya lang po manong eh....sa kanilang bansa siguro pwede yun! Dito po sa pinas malabong mangyari yun! Iho akala ko ba ay empleado ka? Hindi mo ba alam na taon taon ay nangyayari yung sinasabi ko sa iyo. Mayroong buwan sa isang taon na kung saan yung embudo sa taas ay lumuluwag. Taon taon yan...Hindi nga lang triple ng sweldo pero doble naman. Kung sumasahod ka ng P10,000.00 kada buwan, may time sa isang taon na sasahod ka pa ulit ng panibagong P10,000.00. Kung ima-mathematics ulit natin eh tumatangap ka ng P20,000.00. Hah talaga ho manong? OO naman iho. Nung panahon kasi ni makoy iho ay may ginawang batas na tunay na pangmahirap. Yan ang tinatawag nating...thirteenth month pay! Sa bisa ng batas na iyan, walang choice ang mga mayayamang negosyante na magbayad ng doble sa kanilang empleado kada disyembre. Hindi ba iho, kada December puno ang mga pamilihan? Kami kada disyembre malakas ang pasada. Ganun din sa taxi at tricycle. Yung mga kumpanya malakas din ang sales gaya softdrink, appliances, sanmiguel beer at iba pa. Pag bumaba ang pera masaya ang lahat hehehe! Ang galing nyo po talaga manong! Hanga po ako sa inyo, Hanneeeep po talaga! Ang masakit nga lang nito iho....kung ako na simpleng drayber eh naiisip ko yun. Eh di lalo na yung mga mayayaman at politiko na nag-aral sa magagandang eskwelahan. Mas matatalino sila eh diba. Nasilip nila ang isang butas sa ating batas na Hindi ako sigurado kung pangmahirap na batas o pang mayaman! Ano po iyon manong? Ang ginagamit nilang pansakal sa embudo na sinasabi ko para mapigilan ang pagbuhos ng pera sa ibaba ay yung tinatawag nating minimum wage law. Sa ganang akin ay Hindi pangmahirap na batas yan. Sige nga kung talagang para sa atin yan....ikaw na simpleng empleyado na may tatlong anak....sa tingin mo ba ay kasya yung minimum na inaprubahan ng gubyerno na P350.00? Kahit siguro si Einstein ay mahihirapan sa mathematics na ginawa nila hahahaha! O sige nga subukan natin. Teka ha hmmmm....ok ganito....sa umaga bili ka ng bigas na mumurahin. Yung tig P25.00 tapos saing mo kalahati. Bili ka ng tuyo na tig P15. Sa tanghali isaing nyo yung kalahati ng bigas tapos bili ka ng itlog at 2 lucky me na aabot ng P20. Damihan mo na lang ang sabaw para magkasya hehehe. Sa gabi naman ay bili ka ulit ng kalahatin kilong bigas(P12.50) at 1 latang sardinas igisa mo sa bawang sibuyas at sangkaterbang tubig ulit hehehe, mga P20 ulit yan. Sa pagkain nyo ubos ka na agad ng P92.50. Syempre empleado ka papasok ka. Pagpalagay na nating P100. ang gastos mo. Magkano na yun P192.50. Eh kung may pinadede kang baby. at may pinagaaral ka na panganay. Kuryente, tubig at upa pa sa bahay. Project pa ng anak mo sa skul at tuition. Hindi rin naman pued na puro ka tuyo, itlog, lucky me at sardinas araw araw. Anong klaseng math kaya ang ginawa nila at nagkasya yung P350.00 hahaha. Kaya kung ako sa iyo iho sa sususnod na eleksyon ay wag ka ng pumili ng matatalino at eknomista. Kasi medyo nakakalito yung aritmetik nila eh heheheh! Ang mga halakhak na iyon ng mamang tsuper ang mga huling katagang lumabas sa kanya na aking naalala. Habang ako ay naglalakad patungo sa opisina ay naisip ko ang mga bagay bagay. Maaring marami ring butas ang suhestyon ni manong drayber. Pero maari rin namang sya ay tama. Ilang dekada na ba natin silang pinarurusahan. Ilan dekada na ba nating pinipilit ibaba ang pamasahe para bumaba ang lahat ng bilihin. Ilang dekada na ba na ipinapasa ng mayayaman ang pahirap sa mga gaya ni manong drayber. Maaari nga sigurong kapos sa pinagaralang ang drayber ng dyip na nasakyan ko...pero isa lang ang nasisiguro.. .ang kanyang sinabi ay mula sa kaibuturan ng kanyang puso!


Rowena and Roldan?

64329042 64363233\ 64651450 64733678 64770194 / may 21... 66081297 66122170 66138931 66148932 66176709 66189047 66188514 Hapon na noon sa Grandstand sa loob ng school nila. Katapat noon ay ang isang oval at ang parehas na lugar ay walng ilaw . Maaninag na lamang ang mangilan ngilan na taong dumaraan at di mo na makita pa kung sino... dalawang magkasintahan ang na sa sulok sa taas nito... Bandang ala 7:30 nilamon na ng dilim ang buong lugar at nag simula ng gumalaw ang mag kasintahan... "Ano bang pabango mo? Bakit ang tamis ng amoy mo?" Sabi ni Roldan sabay habang inaamoy ang buhok na malapit sa leeg. "Ayaw mo ba? Gusto mo palitan ko?" ang patanong na sagot ni Rowena. "Hindi naman... ikaw naman maxadong concious...alam mo kahit ano pa ipabango mo ay ok sa kin. Di naman maarte ang ilong ko no. Payakap nga hmmm. niyakap nia si Rowena mula sa likod nito. Sinalubong sya ng mas mapanuksong halimuyak ng bango ni Rowena. Napahigpit tuloy ang yakap nia . Ang bango talaga ng babaing mahal mo. napakasarap ng pakiramdam kapag hinahayaan kang yakapin ng isang babae. feeling mo parang binigyan ka na ng lahat ng laya sa mundo. Nakakapanggigil. "Roldan ung hands mo oh...." bulong ni Rowena. saka lamang nalaman ni Roldan na ang yakap yakap nya ay ang matatambok na dede ni Rowena. pinangigigilan nya pala iyon. Ang kanya pang hintuturo ay nasa loob pa ng blusa ng uniporme ng dalaga. Tanging iyon na lamang at ang panloob na bra ang namamagitan sa mga bundok ni Rowena at ng mga nananabik na kamay ni Roldan. Katahimikan. Nagkatitigan sila at animo'y naghihintay sa gagawin ng isa't isa. Makikita sa mata ng binata na di niya sinasadya ang pangyayari ngunit nagdadalawang isip kung aalisin pa ba niya ang malalangit na pagkakataong ito. Si Rowena naman ay nabigla sa kapusukan ni Roldan, alam niya na ang mangyayari. alam niya na ang nais ng binata. Ibibigay ba nya? Pero bawal yon...pero ano ba ang pakiramdam? Nais nyang pigilan pero sya rin mismo ay gustong maramdaman iyon sa unang pagkakataon. Parehas silang napako sa gusto nilang mangyari... nagpapakiramdaman... Naramdaman ni Roldan ang namumuong matigas sa magkabilang papaya ni Rowena. sa dulo ng mga dede ni Rowena ay mga utong na unti unting tumitigas at nabubuhay. Senyales ng namumuong libido ng dalaga. Dahan dahan niyang minasahe ang magkabilang dede. Paikot ikot. Pero ang kanyang mga mata nakatuon sa reaksyon sa mukha ni Rowena. Animo'y humihingi ng pagsang-ayon kung itutuloy ba o Hindi. masuyo niyang hinalikan sa leeg ng kasintahan. Matatamis at mapanuksong halik kasabay ng malamyos na pagmasahe ng magkabilang kamay ni Roldan sa matatambok na bundok ni Rowena. "hmmmm........hhmmmm.............hhhhmmmmmmm...!" Ungol ni Rowena. Sumasabay sa paghagod ng masahe ni Roldan pataas ang impit na ungol ni Rowena. Di malaman ni Rowena ang kakaibang pakiramdam ng ginagawa ni Roldan. May sakit pero may kakaibang sarap sa pandama. Diniinan ni Roldan ang pagmasahe. Diniladilaan ang tenga ng dalaga. "aaaaahhhhh...." Isang makamundong ungol ang narinig ni Roldan sa bibig ni Rowena. Napakapit pa ang dalaga sa buhok ni Roldan. Senyales ng lubusang pagsuko nito sa katwiran ng mundo upang ngayon ay matikman ang isang kakaibang ligaya. Binuhat ni Roldan si Rowena papunta sa banyo sa likod ng Grandstand sa taas. isang madumi at abandonadong banyo na puno ng bandalismo at kadiliman. Nakatatakot para sa isang tao ngunit isang magandang lugar para magparaos para sa kanilang dalawa. itinayo nya ulit ang nalilibugang dalaga


Alamat ng bundok Pinatubo?

Masagana ang Kahariang Masinlok. Magandang maganda noon ang umaga. Maningning ang sikat ng araw .Sariwa ang hanging amihan. Lunti ang mga halaman sapaligid. Masigla ang awit ng mga ibon. Bughaw ang kabundukan. Subalit ang kagandahan ng umaga ay hindi nakasiya sa Datu.Wala siyang madamang kaligayahan sa lahat ng namamalas.Malungkot na nakapanungaw ang Datu.Nakatuon ang ma paningin sa sa bughaw na kabundukan. Nakakunot ang noo at tikom ang mga labi. Nagbuntong-hininga nang malalim."Malungkot na naman kayo, mahal na Datu," narinig niya sa may likuran. Bumaling ang Datu. Nagtanong ang mga mata ni Tandang Limay. Isa ito sa bumubuo sa "Konseho ng Matanda.""Ikaw pala. Nalulungkot nga ako, Tandang Limay. Naalaala ko ang aking kabataan," at nagbuntung-hininga muli. Humawak siya sa palababahan ng bintana."Nakita mo ba ang bundok na iyon?" nagtaas ng paningin ang Datu."Oo, aking Datu, ngunit ano ang kinalaman niyon sa inyong kalungkutan?" tanong ni Tandang Limay. Napag-usapan na ng "Matatanda" ang napapansin nilang pagkamalungkutin ng Datu. Siya nga ang naatasang magsiyasat tungkol dito."Doon ako sa mga bundok na iyon laging nangangaso. Natatandaan mo marahil na malimit akong mag-uwi ng baboy-ramo at usa sa aking ama at mahal ko sa buhay.""Opo, Kayo mahal na Datu ang kinikilalang pinakamagaling sa pana noon. Napabantog sa ibang kaharian ang inyong katangian sa pangangaso," sang-ayon ni Tandang Limay."Iyan ang suliranin ko ngayon. Para bang gusting-gusto kong magawa uli ang mga bagay na iyon, ngunit napakatanda ko na upang pagbalikan ang kabundukang iyon. Napakalayo na ang mga pook na iyon para sa mahina kong katawan," at muling nagbuntung-hininga ang Datu."Hindi na nga ninyo makakayanan ang maglakbay nang malayo. Ngunit maaari naman kayong magkaroon ng ibang libangan," pasimula ni Tandang Limay."Bahagi na ng aking buhay ang pangangaso. Hindi na rin ako makadarama ng kasiyahan kung iba ang aking magiging aliwan," malungkot na umiling ang Datu.Naging usap-usapan sa buong kaharian ang suliranin ng Datu. Nabalita rin sa ilang bayan ang pagkamalungkutin ng pinuno ng Masinlok.Makalipas ang ilang araw, dumating sa palasyo ang isang salamangkero. Matanda na siya at mabalasik ang mukha. Malaki ang paghahangad niya sa kamay ni Prinsesa Alindaya, prinsesa ng Masinlok ngunit malaki rin ang pag-ayaw nito sa kanya.Nagbigay ng kaukulang paggalang ang panauhin.May magandang panukala ako tungkol sa inyong suliranin kung inyong mamarapatin, mahal na Datu," saad ng salamangkero."Sabihin mo at handa akong magbayad sa inyong kapaguran," turing ng Datu."Magpapatubo ako ng isang bundok sa kapatagan ng Masinlok na malapit sa inyong palasyo para sa inyong pangangaso ipakasal lamang ninyo sa akin si Prinsesa Alindaya," pahayag ng panauhin."Kung matutupad mo ang iyong sinabi ay ibibigay ko sa iyo ang kamay ng aking anak," mabilis na pasiya ng Datu.Madaling kumuha ng isang maliit na batumbuhay ang salamangkero. Ito'y parang isang batong mutya. Itinanim niya itong tila isang binhin ng halaman. Biglang-biglang sumipot sa pinagtamnan ang isang maliit na puno. Tumaas nang tumaas iyon. Lumaki nang lumaki hanggang sa maging isang bundok."Aba, anong laking bundok! Di ba iyan tumubo sa itinanim na batong mutya ng salamangkero?" paksa ng usapan ng mga tao.Samantala sa palasyo, iniluhang gayon na lamang ni Prinsesa Alindaya ang naging pasiya ng ama. Ipinagdamdam niya nang labis na tila siya ay kalakal na ipinagpalit lamang sa isang bundok. At sa lalaki pa naming kanyang kinamumuhian. Laging lumuluha ang magandang prinsesa. Nagkaroon siya ng karamdaman. Naging malubha ang kanyang sakit. Dumating ang araw na itinakda ng Datu sa pagkuha sa kanya ng salamangkero."Ikinalulungkot ko na hindi ko mapasasama sa iyo ang aking anak. May sakit ang mahal na prinsesa. Magbalik ka sa ibang araw," saad ng Datu sa salamangkero.Umuwing masamang-masama ang loob ng matanda. Galit nag alit siya sa Datu. Sinapantaha niyang gusto na nitong sumira sa usapan. Nagulong gayon na lamang ang kanyang loob. Lagi niyang naiisip si Prinsesa Alindaya at ang kanyang kabiguan. Hindi niya napansing palaki nang palaki ang bundok. Ito'y kanyang nakaligtaan."Mahal na Datu, halos natatakpan na po ng bundok ang buong kapatagan. Malapit na pong humangga ang bundok sa tabing-dagat. Wala na pong matitirhan ang mga tao," sumbong ng matatanda sa Datu."Hulihin ngayon din ang salamangkero. Putulan siya ng ulo. Lubhang nakapipinsala sa kaharian ang bundok na pinatubo niya," mabalasik na utos ng hari. Natakot siya sa maaring mangyari sa kaharian.Namatay ang salamangkero ngunit patuloy pa rin sa paglaki ang bundok. Araw-araw ay pataas ito nang pataas na lalong ikinabahala ng mga tao. Walang maisipang gawin ang Datu. Palubha nang palubha ang suliranin.Nakaabot ang balita hanggang sa malalayong kaharian. Nakarating iyon sa pandinig ni Prinsipe Malakas ng Pangasinan. Balita siya sa taglay na lakas at kabutihang loob. Agad siyang naglakbay patungong Masinlok. Humarap sa Datu ang matikas na prinsipe."Nakalaan sa inyo ang aking paglilikod, mahal na Datu," magalang na badya niya."Nakalaan akong magbigay ng kaukulang gantimpala. Humiling ka kahit anong bagay kapag nagtagumpay ka. Lunasan mo ang suliranin ng kaharian, Prinsipe ng Pangasinan," pahayag ng Datu."Wala po akong hinihintay na gantimpala, aking Datu. Tayo na sa labas."Si Alindaya na noo'y magaling na ay naganyak sa tinig ng panauhin. Sumilip siya sa siwang ng pintuan. Malakas na malakas ang pitlag ng puso ng dalaga.Nanaog ang Datu pati ang prinsipe. Madali nilang sinapit ang paanan ng bundok.Sa isang kisapmata, binunot ng prinsipe ang bundok. Parang pagbunot lamang ng isang maliit na punong-kahoy. At sa isang iglap din, ipinatong niya iyon sa kanyang likod na walang iniwan sa pagbalikat ng tinudlang baboy-ramo. Mabilis din siyang humakbang na papalayo at ihinagis ang bundok sa lugal na kinaroroonan nito ngayon.Bumalik ang prinsipe at ang Datu sa palasyo sa gitna ng pagbubunying mga tao. Galak na galak ang kaharian. Pagdating sa palasyo, niyakap ng Datu ang prinsipe. Iniutos niya ang malaking pagdiriwang para sa karangalan ng prinsipe noon ding gabing iyon.Gabi ng kasiyahan, nagsasayaw noon ang prinsesa pagkat nahilingan ng amang Datu. Walang alis ang tingin ng prinsipe sa magandang mananayaw. Nabatubalani siya ng magandang prinsesa. Walang humpay ang palakpak ng prinsipe matapos ang pagsasayaw nito.Kiming umupo ang prinsesa sa tabi ng Datu. Siya'y tahimik na nakatungo."Ang aking anak, si Prinsesa Alindaya, mahal na prinsipe, nakangiting pagpapakilala ng Datu. Yumukod ang prinsipe at ang prinsesa nama'y nag-ukol ng matamis na ngiti.Walang alis ang paningin ni Prinsipe Malakas sa dalaga. Hindi matagalan ng prinsesa ang kabigha-bighaning titig ng prinsipe."May sasabihin ka, Prinsipe Malakas?" tanong ng hari upang basagin ang katahimikan."Hinihingi ko ang inyong pahintulot na makausap ko ang mahal na prinsesa, mahal na Datu," ang hiling ng prinsipe."Higit pa sa riyan ang maibibigay ko," sang-ayon ng Datu.Hindi nagtagal at nasaksihan sa Masinlok ang marangyang kasal nina Prinsesa Alindaya at Prinsipe ng Pangasinan. Nagsaya ang kaharian sa loob ng anim na araw.Samantala, ang guwang na nilikha ng pagkabunot sa bundok ay napuno ng tubig ito'y naging isang lawa.Naging maganda at matulain ang lawang ito na tinawag ng mga tao na "Lawa ni Alindaya" sapagkat nagpapagunita ng kagandahan ng prinsesa at ng pag-ibig niyang siyang dahilan ng pagkakaron ng Bundok na Pinatubo


Aral ng alamat ng bundok kanlaon?

ALAMAT NG BULKANG PINATUBO Masagana ang Kahariang Masinlok. Magandang maganda noon ang umaga. Maningning ang sikat ng araw .Sariwa ang hanging amihan. Lunti ang mga halaman sapaligid. Masigla ang awit ng mga ibon. Bughaw ang kabundukan. Subalit ang kagandahan ng umaga ay Hindi nakasiya sa Datu.Wala siyang madamang kaligayahan sa lahat ng namamalas. Malungkot na nakapanungaw ang Datu.Nakatuon ang ma paningin sa sa bughaw na kabundukan. Nakakunot ang noo at tikom ang mga labi. Nagbuntong-hininga nang malalim. "Malungkot na naman kayo, mahal na Datu," narinig niya sa may likuran. Bumaling ang Datu. Nagtanong ang mga mata ni Tandang Limay. Isa ito sa bumubuo sa "Konseho ng Matanda." "Ikaw pala. Nalulungkot nga ako, Tandang Limay. Naalaala ko ang aking kabataan," at nagbuntung-hininga muli. Humawak siya sa palababahan ng bintana. "Nakita mo ba ang bundok na iyon?" nagtaas ng paningin ang Datu. "Oo, aking Datu, ngunit ano ang kinalaman niyon sa inyong kalungkutan?" tanong ni Tandang Limay. Napag-usapan na ng "Matatanda" ang napapansin nilang pagkamalungkutin ng Datu. Siya nga ang naatasang magsiyasat tungkol dito. "Doon ako sa mga bundok na iyon laging nangangaso. Natatandaan mo marahil na malimit akong mag-uwi ng baboy-ramo at usa sa aking ama at mahal ko sa buhay." "Opo, Kayo mahal na Datu ang kinikilalang pinakamagaling sa pana noon. Napabantog sa ibang kaharian ang inyong katangian sa pangangaso," sang-ayon ni Tandang Limay. "Iyan ang suliranin ko ngayon. Para bang gusting-gusto kong magawa uli ang mga bagay na iyon, ngunit napakatanda ko na upang pagbalikan ang kabundukang iyon. Napakalayo na ang mga pook na iyon para sa mahina kong katawan," at muling nagbuntung-hininga ang Datu. "Hindi na nga ninyo makakayanan ang maglakbay nang malayo. Ngunit maaari naman kayong magkaroon ng ibang libangan," pasimula ni Tandang Limay. "Bahagi na ng aking buhay ang pangangaso. Hindi na rin ako makadarama ng kasiyahan kung iba ang aking magiging aliwan," malungkot na umiling ang Datu. Naging usap-usapan sa buong kaharian ang suliranin ng Datu. Nabalita rin sa ilang bayan ang pagkamalungkutin ng pinuno ng Masinlok. Makalipas ang ilang araw, dumating sa palasyo ang isang salamangkero. Matanda na siya at mabalasik ang mukha. Malaki ang paghahangad niya sa kamay ni Prinsesa Alindaya, prinsesa ng Masinlok ngunit malaki rin ang pag-ayaw nito sa kanya. Nagbigay ng kaukulang paggalang ang panauhin. May magandang panukala ako tungkol sa inyong suliranin kung inyong mamarapatin, mahal na Datu," saad ng salamangkero. "Sabihin mo at handa akong magbayad sa inyong kapaguran," turing ng Datu. "Magpapatubo ako ng isang bundok sa kapatagan ng Masinlok na malapit sa inyong palasyo para sa inyong pangangaso ipakasal lamang ninyo sa akin si Prinsesa Alindaya," pahayag ng panauhin. "Kung matutupad mo ang iyong sinabi ay ibibigay ko sa iyo ang kamay ng aking anak," mabilis na pasiya ng Datu. Madaling kumuha ng isang maliit na batumbuhay ang salamangkero. Ito'y parang isang batong mutya. Itinanim niya itong tila isang binhin ng halaman. Biglang-biglang sumipot sa pinagtamnan ang isang maliit na puno. Tumaas nang tumaas iyon. Lumaki nang lumaki hanggang sa maging isang bundok. "Aba, anong laking bundok! Di ba iyan tumubo sa itinanim na batong mutya ng salamangkero?" paksa ng usapan ng mga Tao. Samantala sa palasyo, iniluhang gayon na lamang ni Prinsesa Alindaya ang naging pasiya ng ama. Ipinagdamdam niya nang labis na tila siya ay kalakal na ipinagpalit lamang sa isang bundok. At sa lalaki pa naming kanyang kinamumuhian. Laging lumuluha ang magandang prinsesa. Nagkaroon siya ng karamdaman. Naging malubha ang kanyang sakit. Dumating ang araw na itinakda ng Datu sa pagkuha sa kanya ng salamangkero. "Ikinalulungkot ko na Hindi ko mapasasama sa iyo ang aking anak. May sakit ang mahal na prinsesa. Magbalik ka sa ibang araw," saad ng Datu sa salamangkero. Umuwing masamang-masama ang loob ng matanda. Galit nag alit siya sa Datu. Sinapantaha niyang gusto na nitong sumira sa usapan. Nagulong gayon na lamang ang kanyang loob. Lagi niyang naiisip si Prinsesa Alindaya at ang kanyang kabiguan. Hindi niya napansing palaki nang palaki ang bundok. Ito'y kanyang nakaligtaan. "Mahal na Datu, halos natatakpan na po ng bundok ang buong kapatagan. Malapit na pong humangga ang bundok sa tabing-dagat. Wala na pong matitirhan ang mga Tao," sumbong ng matatanda sa Datu. "Hulihin ngayon din ang salamangkero. Putulan siya ng ulo. Lubhang nakapipinsala sa kaharian ang bundok na Pinatubo niya," mabalasik na utos ng hari. Natakot siya sa maaring mangyari sa kaharian. Namatay ang salamangkero ngunit patuloy pa rin sa paglaki ang bundok. Araw-araw ay pataas ito nang pataas na lalong ikinabahala ng mga Tao. Walang maisipang gawin ang Datu. Palubha nang palubha ang suliranin. Nakaabot ang balita hanggang sa malalayong kaharian. Nakarating iyon sa pandinig ni Prinsipe Malakas ng Pangasinan. Balita siya sa taglay na lakas at kabutihang loob. Agad siyang naglakbay patungong Masinlok. Humarap sa Datu ang matikas na prinsipe. "Nakalaan sa inyo ang aking paglilikod, mahal na Datu," magalang na badya niya. "Nakalaan akong magbigay ng kaukulang gantimpala. Humiling ka kahit anong bagay kapag nagtagumpay ka. Lunasan mo ang suliranin ng kaharian, Prinsipe ng Pangasinan," pahayag ng Datu. "Wala po akong hinihintay na gantimpala, aking Datu. Tayo na sa labas." Si Alindaya na noo'y magaling na ay naganyak sa tinig ng panauhin. Sumilip siya sa siwang ng pintuan. Malakas na malakas ang pitlag ng puso ng dalaga. Nanaog ang Datu pati ang prinsipe. Madali nilang sinapit ang paanan ng bundok. Sa isang kisapmata, binunot ng prinsipe ang bundok. Parang pagbunot lamang ng isang maliit na punong-kahoy. At sa isang iglap din, ipinatong niya iyon sa kanyang likod na walang iniwan sa pagbalikat ng tinudlang baboy-ramo. Mabilis din siyang humakbang na papalayo at ihinagis ang bundok sa lugal na kinaroroonan nito ngayon. Bumalik ang prinsipe at ang Datu sa palasyo sa gitna ng pagbubunying mga Tao. Galak na galak ang kaharian. Pagdating sa palasyo, niyakap ng Datu ang prinsipe. Iniutos niya ang malaking pagdiriwang para sa karangalan ng prinsipe noon ding gabing iyon. Gabi ng kasiyahan, nagsasayaw noon ang prinsesa pagkat nahilingan ng amang Datu. Walang alis ang tingin ng prinsipe sa magandang mananayaw. Nabatubalani siya ng magandang prinsesa. Walang humpay ang palakpak ng prinsipe matapos ang pagsasayaw nito. Kiming umupo ang prinsesa sa tabi ng Datu. Siya'y tahimik na nakatungo. "Ang aking anak, si Prinsesa Alindaya, mahal na prinsipe, nakangiting pagpapakilala ng Datu. Yumukod ang prinsipe at ang prinsesa nama'y nag-ukol ng matamis na ngiti. Walang alis ang paningin ni Prinsipe Malakas sa dalaga. Hindi matagalan ng prinsesa ang kabigha-bighaning titig ng prinsipe. "May sasabihin ka, Prinsipe Malakas?" tanong ng hari upang basagin ang katahimikan. "Hinihingi ko ang inyong pahintulot na makausap ko ang mahal na prinsesa, mahal na Datu," ang hiling ng prinsipe. "Higit pa sa riyan ang maibibigay ko," sang-ayon ng Datu. Hindi nagtagal at nasaksihan sa Masinlok ang marangyang kasal Nina Prinsesa Alindaya at Prinsipe ng Pangasinan. Nagsaya ang kaharian sa loob ng anim na araw. Samantala, ang guwang na nilikha ng pagkabunot sa bundok ay napuno ng tubig ito'y naging isang lawa. Naging maganda at matulain ang lawang ito na tinawag ng mga Tao na "Lawa ni Alindaya" sapagkat nagpapagunita ng kagandahan ng prinsesa at ng pag-ibig niyang siyang dahilan ng pagkakaron ng Bundok na Pinatubo. Answered by : Jason Phillip J. Ching


Summary of the rice of Manuel Arguilla?

Dahan-dahan, Pablo unhitched ang carabao mula sa walang laman magparagos. He laid a horny palm on the back of the tired animal; the thick; coarse-haired skin was warm and dry like sun heated earth. Siya inilatag ng isang sungayan palm sa likod ng pagod hayop; ang makapal; bulgar-buhok balat ay mainit-init at tuyo tulad ng araw iniinitan lupa. The carabao by quietly, licking with its dark colored tongue and beads of moisture that hung on the stiff hairs around its nostrils. Ang carabao sa pamamagitan ng tahimik, pagdila sa kanyang madilim na kulay dila at mga kuwintas ng kahalumigmigan na Hung sa mga matigas na mga hairs sa paligid nito mga nostrils. Dropping the yoke inside the sled, Pablo led the beast to a young tamarind tree almost as high as nipa hut beside it. Bumababa ang yugo sa loob ng magparagos, Pablo humantong ang mga hayop sa isang batang sampalok tree na halos bilang mataas na bilang nipa hut sa tabi nito. A bundle of fresh green zacate lay under the tree and the carabao began to feed upon it hungrily. Ang isang bundle ng mga sariwang berdeng zacate ilatag sa ilalim ng tree at carabao ang nagsimula sa feed sa ito gutom na gutom. Pablo watched the animal a moment, half listening to its snuffling as it buried its mouth in the sweet-smelling zacate. Pablo pinapanood ang hayop ng isang sandali, kalahati pakikinig sa snuffling bilang buried ito ang kanyang bibig sa mabango zacate. A sudden weakness came upon him and black spots whirled before his eyes. Isang biglaang kahinaan dumating sa kanya at black spot whirled bago sa kanyang mga mata. He felt so hungry he could have gone down on his knees beside the carabao and chewed the grass. Siya nadama kaya gutom na niya nawala sa kanyang mga tuhod sa tabi ng carabao at chewed ang damo. "Kumain," sinabi niya sa isang manipis, maingay na paghinga voice. "You can have all the grass you want." "Maaari kang magkaroon ang lahat ng mga damo na gusto mo." He slapped the animal's smooth, fat rump, and turned to the house, his hand falling limpy to his side. Siya slapped makinis ang hayop, taba puwitan, at naka sa bahay, ang kanyang kamay pagbagsak limpy sa kanyang bahagi. "Sebia," he called, raising his voice until it broke shrilly, "Sebia!" "Sebia," siya na tinatawag na, ang pagtataas ng kanyang tinig hanggang ito sinira shrilly, "Sebia!" No answering voice came from the hut. Walang pagsagot voice dumating mula sa hut. He bent low to pass under a length of hard bamboo used as a storm prop, muttering to himself how careless of his wife it was to leave the house with the door open. Siya baluktot mababa upang pumasa sa ilalim ng isang haba ng matapang na kawayan na ginamit bilang isang suhay ng bagyo, pagbulong-bulong sa kanyang sarili kung paano Kapabayaan sa kanyang asawa ito ay upang iwanan ang bahay na may pinto bukas. Toward the side where the prop slanted upward against the eaves, the hunt leaned sharply. Patungo sa bahagi kung saan ang suhay ng slanted pataas laban ang ambi, manghuli ang leaned nang masakit. The whole frail structure in fact looked as though it might collapse at any moments. Ang buong marupok na istraktura sa katunayan ay tumingin na tila maaaring tiklupin sa anumang sandali. But this year it has weathered four heavy storms without any greater damage than the sharp inclined toward the west, and that has been taken care of by the prop. Ngunit ang taong ito ay weathered ng apat na mabigat storms nang walang anumang mas mataas na pinsala sa ang matalim na hilig papunta sa ang kanluran, at na kinuha pangangalaga ng sa pamamagitan ng ang suhayan. As he looked at the house, Pablo did not see how squalid it was. Bilang siya ay tumingin sa bahay, Pablo ay hindi makita kung gaano marumi ito. He saw the snapping nipa walls, the shutterless windows, the rotting floor of the shaky batalan, the roofless shed over the low ladder,but there were familiar sights that had ceased to arouse his interest. Nakita niya ang snapping ng mga pader sa nipaang shutterless bintana, ang mga nabubulok na palapag ng umaalog na batalan, walang bubong malaglag sa ibabaw ng mababang hagdan, ngunit mayroong mga pamilyar na tanawin na ay tumigil upang pukawin ang kanyang interes. He wiped his muddy feet on the grass that grew knee deep in the yard. Wiped niya ang kanyang maputik na paa sa damo na lumago tuhod malalim sa bakuran. He could hear the sound of pounding in the neighboring hut and, going to the broken-down fence that separated the two houses, he called out weakly, "Osiang, do you where my wife and children have gone?" Siya ay maaaring marinig ang tunog ng bayuhan sa kalapit kubo at, ng pagpunta sa ang nasira-down eskrima na pinaghiwalay ang dalawang bahay, siya na tinatawag na mahina, "Osiang, gawin mo kung saan ang aking asawa at mga anak ay nawala?" "Eh?" "Eh?" What is it Mang Pablo?" Te loud voice of a woman broke out the hut. You are home already? Where are your companions? Did you see my husband? Did you not come together? Where is he? Where is the shameless son-of-a-whore?" Ano ito Mang Pablo? "Te malakas na tinig ng isang babae sinira ang hut. Ikaw ay home na? Saan ang iyong mga companions? Mo ba makita ang aking asawa? Mo ba hindi magtagpo? Saan ang siya? Saan ay ang anak ng Hudyo- ng-isang-kalapating mababa ang lipad? " "Andres is talking with some of the men at the house. Osiang, do you know where Sebia and the children are?" "Andres ay pakikipag-usap sa ilang ng ang mga tao sa bahay. Osiang, gawin mo alam kung saan Sebia at ang mga bata?" "Why doesn't he come home?" "Bakit hindi siya dumating?" He knows I have been waiting the whole day for the rice he is bringing home! Alam niya kung ako ay naghihintay sa buong arawpara sa bigas na siya ay nagdadala ng bahay! I am so hungry I cannot even drag my bones away from stove. Ako kaya gutom kahit hindi ko maaaring i-drag ang aking buto ang layo mula sa kalan. What is he doing at the house of Elis, the shameless, good for nothing son-of-a-whore?" Ano siya ginagawa sa bahay ng Elis, Hudyo, magandang para sa walang anak-ng-isang-kalapating mababa ang lipad? " Pablo moved away from the fence, stumbling a little, for the long blades of grass got in his way. Pablo inilipat ang layo mula sa eskrima, stumbling ng kaunti, para sa mahabang blades ng damo na nakuha sa kanyang paraan. "There is no rice, Osiang," he called back wheezily over his shoulder, but evidently the woman did not hear him, for she went on talking: "Mang Pablo, how many cavanes of rice did you borrow? Sebia told me you are to cook the rice as soon as you came home. She went with thechildren to the creek for snails. I told them to be careful and throw away whatever they gather if they see a watchman coming. God save our souls! What kind of life is this when we cannot even get snails from the fields? Pay a multa of five cavanes for a handful of snails!" "May ay walang bigas, Osiang," siya na tinatawag na bumalik wheezily higit sa kanyang balikat, ngunit maliwanag ang babae ay hindi marinig sa kanya, para siya nagpunta sa pakikipag-usap: "Mang Pablo, kung gaano karaming mga cavanes ng kanin mo humiram Sebia Sinabi sa akin ikaw ay? sa lutuin ang bigas sa lalong madaling dumating ka ng bahay. Siya nagpunta sa thechildren sa sapa para sa mga snails. Sinabi ko sa kanila na maging maingat at itapon anumang magtipon sila kung makikita nila ang isang tanod darating. Diyos i-save ang aming mga diwa! Anong uri ng buhay ay ito kapag hindi kahit na namin makakuha ng snails mula sa mga patlang? Pay isang multa ng limang cavanes para sa isang dakot ng mga snails! " Osiang spat noisily through the slats of her floor. Osiang maghinanakitan maingay sa pamamagitan ng slats ng kanyang sahig. She had not once shown her face. Siya ay hindi isang beses ipinakita ang kanyang mukha. Pablo could hear her busily pounding in a little stone mortar. Pablo ay maaaring marinig sa kanya nang mabisa bayuhan sa isang maliit na bato ng mortar. "May ay walang bigas, Osiang," siya whispered. He felt too tired and weak to raise his voice. Siya nadama masyadong pagod at mahina upang taasan ang kanyang tinig. He sat on the ladder and waited for his wife and children. Siya SA sa hagdan at naghintay para sa kanyang asawa at mga anak. He removed his rain-stained hat of buri palm leaf, placing it atop one of the upright pieces of bamboo supporting the steps of the ladder. Inalis niya ang kanyang ulan-marumi na sumbrero ng buli dahon, paglalagay ng ito nasa ibabaw ng isa ng ang patayo na mga piraso ng kawayan na sumusuporta sa mga hakbang ng hagdan. Before him, as far as his uncertain gaze could make out, stretched the rice fields of the Hacienda Consuelo. Bago siya, pati na ngayon ng kanyang alanganin tingin ay maaaring gumawa ng out, stretched ang mga patlang ng bigas ng lupain Consuelo. The afternoon sun brought out the gold in the green of the young rice plants. Ang araw ng hapon dinala ang ginto sa berde ng kabataan bigas halaman. Harvest time was two months off and in the house of Pablo there was no rice to eat... Harvest time ay dalawang buwan off at sa bahay ng Pablo walang kanin makakain ... Umaga na siya at maraming iba pang mga nangungupahan ay hinihimok ng higit sa sa kanilang mga sleds sa bahay ng Senora upang humiram ng grain. The sleds had been loaded with the cavanes of rice. Ang sleds ay load sa cavanes ng kanin. Pablo remembered with what willingness he had heaved the sacks to his sled-five sacks-the rice grains bursting through the tiny holes of the juice covers. Pablo ay remembered kung ano ang pagpayag na siya ay heaved ang mga sacks sa kanyang kareta-limang sacks-ang haspe ng bigas busaksak sa pamamagitan ng maliliit na butas ng juice ang sumasaklaw. Then the announcement: Pagkatapos ang mga anunsyo: "Five sacks of rice borrowed today become ten at harvest time." "Limang sacks ng kanin hiram ngayon maging sampung sa anihan." "We have always borrowed tersiohan - four cavanes become six," the man had repeated over and over. "Palagi kaming hiniram tersiohan-apat cavanes maging anim," tao ang ay paulit-ulit at sa ibabaw. Although they used to find even this arrangement difficult and burdensome, they now insisted upon it eagerly. Kahit na sila ginagamit upang mahanap ang kahit na-aayos na ito ay mahirap at mabigat, sila ngayon insisted sa ito eagerly. "Tersiohan!" "Tersiohan!" they had begged. kanilang begged. "Not takipan - that is too much. What will be left to us?" "Hindi takipan na masyadong maraming Ano ang kaliwa sa amin?" "The storms have destroyed half of my rice plants..." "Ang mga storms nawasak kalahati ng aking mga halaman sa kanin ..." "I have six children to feed..." "Mayroon akong anim na mga bata sa feed ..." "Five becomes ten," the encargado said, "Either that or you get no rice." "Limang nagiging sampung," ang encargado sinabi, "Alinman na o kumuha ka ng walang kanin." Sila ay natipon sa paligid Elis. In the end every man had silently emptied his loaded sled and prepared to leave. Sa katapusan tao bawat ay tahimik emptied kanyang load magparagos at handa na umalis. The senora had come out, her cane beating a rapid tattoo on the polished floor of the porch; she was an old woman with a chin that quivered as she spoke to them, lifeless false teeth clenched tightly in her anger. Senora ay dumating out, ang kanyang tungkod na matalo ng isang mabilis na tattoo sa ang makintab na sahig ng balkonahe; siya ng isang matandang babae na may baba na quivered bilang siya pigilan sa kanila, ang bangkay pusitiso clenched mahigpit sa kanyang galit. "Do you see those trucks?" "Huwag mong makita ng mga trucks?" she had finished, pointing to three big red trucks under the mango tree in the yard. siya ay tapos na, na tumuturo sa tatlong malaking red trucks sa ilalim ng mangga tree sa bakuran. "If you do not take the rice today, tonight the trucks will carry every sack in sight to the city. Then I hope you all starve you ungrateful beasts!" "Kung hindi mo gawin ang bigas ngayon, ngayong gabi ang trucks ay magtataglay bawat sako sa paningin sa lungsod. Pagkatapos Umaasa ako mo ang lahat ng magutom ka ng hindi kanais-nais beasts!" It was Elis who drove away first. Ito ay Elis na kawan ang layo unang. The others followed. Ang mga iba na sinundan. The sacks of rice lay there in the yard in the sun, piled across each other... Ang mga sacks ng kanin maglatag doon sa bakuran sa araw, nakasalansan sa kabuuan ng bawat isa ... "Mang Pablo," malakas na tinig ng Osiang sinira muli, "ikaw ay pagluluto bigas pa? Kung mayroon kang walang apoy, dumating dito sa ilalim ng window na may ilang mga dry na dayami ng yelo at kukunin ko na bigyan ka ng dalawang ng tatlong mga coals mula sa aking kalan. Ko am kumukulo isang pinchful ng bran. Ito ay upang suriin ang aking gutom ng kaunti habang naghihintay ako para sa na Hudyo Andres. " "Wait, Osiang," Pablo said, and finding this mouth had gone dry, he stepped into the kitchen and from the red clay jar dipped himself a glass of water. "Maghintay, Osiang," Pablo sinabi, at paghahanap na ito bibig ay nawala tuyo, siya stepped papunta sa kusina at mula sa pulang luwad ng garapon dipped sa kanyang sarili ng isang baso ng tubig. He came down with the sheaf of rice straw in his fist. Siya ay dumating sa tali ng dayami sa kanyang kamao. Passing the tamarind tree, he pulled down a lomb covered with new leaves, light green and juicy. Pagpasa sa sampalok tree, siya pulled down isang lomb na sakop na may bagong mga dahon, maputlang berde at makatas. He filed his mouth with them and walked on to Osiang's hut, munching the sourish leaves. Isampa niya ang kanyang bibig sa kanila at walked sa Osiang ng kubo, munching ang mga sourish na dahon. "here I am, Osiang," he said, but he had to strike the wall of the hut before he could attract the attention of Osiang, who had gone back to her pounding and could not hear Pablo's weak, wheezy voice. "Dito ako, Osiang," siya sinabi, ngunit siya hampasin sa pader ng hut bago siya maakit ang pansin ng Osiang, na nawala bumalik sa kanyang bayuhan at hindi marinig ang Pablo ay mahina, maingay na paghinga voice. Siya ay dumating sa window ng pakikipag-usap malakas. Her face, when she looked out, was a dark, earthy brown with high, sharp cheekbones and small pig-like eyes. Kanyang mukha, kapag siya tumingin, ay isang madilim, makadaigdig brown na may mataas, mga matalim na cheekbones at mga mata sa maliit na baboy-gusto. She had a wide mouth and large teeth discolored from smoking tobacco. Siya ay may isang malawak na bibig at mga malaking ngipin kupas mula sa paninigarilyo ng tabako. Short, graying hair fell straight on either side of her face, escaping from the loose knot she had at the back of her head. Maikli, puting buhok nahulog tuwid sa alinman sa bahagi ng kanyang mukha, escaping mula sa maluwag magkabuhul-buhol na siya ay sa likod ng kanyang ulo. A square necked white cotton dress exposed half of her flat, bony chest. Ang isang parisukat leeg puting koton damit na nakalantad na sa kalahati ng kanyang flat, payat na payat na dibdib. "Whoresone!" "Whoresone!" she exclaimed, as one of the pieces of coal she was transferring from a coconut shell to the straw in Pablo's hand rolled away. siya exclaimed, bilang isa sa ang mga piraso ng karbon siya paglilipat mula sa isang shell ng niyog sa dayami sa Pablo ng kamay lulon layo. Pablo tumingin sa kanya at nais upang sabihin sa kanyang muli na nagkaroon ng bigas hindi, ngunit hindi siya maaaring dalhin ang kanyang sarili na gawin ito. Osiang went back to her pounding after all. Osiang nagpunta bumalik sa kanyang bayuhan matapos lahat. He spat out the greenish liquid. Siya tampal na mahina ang maberde likido. It reminded him of crushed caterpillars. Ito mapaalalahanan siya ng mga durog na mga caterpillars. Smoke began to issue forth fro the twisted straw in his hand. Usok nagsimulang lumuwal pabalik-balik ang baluktot na dayami sa kanyang kamay. He was preparing to climb over the intervening fence when he saw Andres coming down the path from the direction of Eli's house. Siya ay naghahanda upang umakyat sa ibabaw ng pagitan eskrima kapag siya ay nakita Andres pagdating down ang path mula sa direksyon ng bahay ng Eli ay. The man appeared excited. Tao Ang lumitaw nasasabik. He gestured with his arm to Pablo to wait for him. Siya gestured sa kanyang braso sa Pablo na maghintay para sa kanya. Pablo Drew pabalik ang binti niya sa ibabaw ng eskrima. The smoking sheaf of straw in his hand, he went slowly to meet Andres. Ang paninigarilyo tali ng dayami sa kanyang kamay, siya nagpunta mabagal upang matugunan Andres. Osiang was still pounding in her little stone mortar. Osiang ay pa rin bayuhan sa kanyang maliit na bato ng mortar. The sharp thudding of the stone pestle against the mortar seemed to Pablo unnaturally loud. Ang matalim thudding ng bato halo laban sa mortar na tila Pablo unnaturally malakas. Anders had stopped beneath the clump of bamboo some distance from his hut. Anders huminto sa ilalim ng mga kumpol ng kawayan ilang layo mula sa kanyang kubo. He stood beside his carabao - a much younger man than Pablo - dark, broad, squat. Siya stood sa tabi ng kanyang carabao - isang mas batang tao kaysa Pablo - madilim, malawak, maglupasay. He wrote a printed camisa de chino, threadbare at the neck and shoulders, the sleeves cut short above the elbows so that his arm hung out, thick-muscled awkward. Sinulat niya isang print camisa de Chino, sira-sira sa leeg at balikat, ang sleeves mapugto sa itaas ng elbows upang kanyang braso Hung out, makapal muscled mahirap. "Are you coming with us?" "Sigurado ka na nagmumula sa amin?" he asked Pablo, his voice granting in his throat as he strove a speak quietly. siya nagtanong Pablo, ang kanyang voice pagbibigay sa kanyang lalamunan bilang siya strove isang nagsasalita ng tahimik. There was in his small eyes a fierce, desperate look that Pablo found to meet. Nagkaroon sa kanyang maliit na mga mata ng isang baliw, desperado na hitsura na Pablo natagpuan upang matugunan. "Don't be a fool, Andres," he said, coughing to clear his throat and trying to appear calm. "Huwag maging isang tanga, Andres," siya sinabi, ubo sa malinaw na ang kanyang lalamunan at sinusubukan na lumitaw kalmado. Andres breathed hard. Andres breathed mahirap. He glared at the older man. Siya glared sa mas lumang tao. But Pablo was looking down at the smoking straw in his hand. Subalit Pablo ay naghahanap down sa paninigarilyo dayami sa kanyang kamay. He could feel the heat steadily increasing and he shifted his hold farther from the burning end. Maaari niya pakiramdam ang init na steadily pagtaas at shifted niya ang kanyang hold malayo mula sa dulo ang nasusunog. Andres turned to his carabao with a curse. Andres ay sumangguni sa kanyang carabao na may sumpa. Pablo took a step forward until he stood close to the younger man. Pablo ay kinuha ng isang hakbang pasulong hanggang siya stood malapit sa mas bata tao. "What can you do Andres?" "Ano ang maaari mong gawin Andres?" he said. sinabi. "You say you will stop the trucks bearing the rice to the city. That will be robbery. "Sabihin mo mong ihinto ang mga trucks na may bigas sa lungsod. Iyon ay looban. "Five cavanes paid back double is robbery too, only the robbers do not go to jail," "Limang cavanes bayad bumalik double ay looban masyadong, tanging ang robbers hindi pumunta sa bilangguan," "Perhaps there will be a killing..." "Marahil ay mayroong isang pagpatay ..." "We will take that chance." "Kami ay ang pagkakataon na iyon." "You will all be sent to bilibid." "Ay mo lahat ng ipapadala sa bilibid." "What will become of the wife and the children behind? Who will feed them?" "Ano ang magiging ng asawa at ang mga bata sa likod? Sino ang feed sa kanila?" "They are starving right now under our very eyes." "Sila ay starving ngayon sa ilalim ng aming napaka mata." "Ngunit ikaw ay dito sa kanila." "That is worse." "Iyon ay mas masahol pa." The smoke from the burning rice straw got into Pablo's mouth and he was shaken a fit of coughing. Ang usok mula sa nasusunog na dayami bigas nakuha sa Pablo ang bibig at siya ay liglig ng isang magkasya ng pag-ubo. "What do you hope to gain by stealing a truck load of rice?" "Ano ang pag-asa sa iyo upang makakuha ng sa pamamagitan ng pagnanakaw ng isang trak-load ng kanin?" he asked when he recovered his breath. tinanong siya kapag siya ay nakuhang muli ang kanyang paghinga. "Food," Andres said tersely. "Pagkain," Andres sinabi tersely. "Is that all?" "Na ang lahat?" "Food for our wives and children. Food for everybody. That is enough!" "Pagkain para sa aming mga wives at mga bata. Pagkain para sa lahat. Iyon ay sapat na!" "What will happen if the stolen rice is gone? Will you go on robbing?" "Ano ang mangyayari kung ang ninakaw na bigas ay nawala? Kang pumunta sa robbing?" "It is not stealing. The rice is ours." "Hindi ito ay pagnanakaw. Bigas ay atin." The straw in Pablo's hand burst into sudden flame. Ang dayami sa Pablo ng kamay pagsabog sa biglaang apoy. He threw it away. Siya threw ito palayo. It fell in path, the fire dying out as the straw scattered and burning coals rolled in all directions. Ito nahulog sa path, sunog ang namamatay na bilang dayami ang nakakalat at nasusunog coals lulon sa lahat ng direksyon. "I must get some rice straws," Pablo said in his thin, wheezy voice. "Dapat ako makakukuha ng ilang mga straws ng bigas," Pablo ay nagsabi sa kanyang manipis, maingay na paghinga na voice. "Osiang, your wife is waiting for you." "Osiang, ang iyong asawa ay naghihintay para sa iyo." Bilang siya naka-iwan, Andres whispered hoarsely sa kanya, "bago buwan rises ngayong gabi, ang unang trak ay pumasa sa paligid ang liko ng bridge ..." Pablo did not look back. Pablo ay hindi hitsura likod. He had seen his wife and three children approaching the hut from the fields. Siya ay nakita ang kanyang asawa at tatlong anak papalapit na ang kubo mula sa patlang. They were accompanied by a man. Sila ay sinamahan ng isang tao. He hurried to meet them. Siya minadali upang matugunan ang mga ito. A moment later the loud voice of Osiang burst out of the hut of Andres, but Pablo had no ear for other things just then. Ang isang sandali mamaya ang malakas na tinig ng Osiang pagsabog ng kubo ng Andres, ngunit Pablo ay walang tainga para sa iba pang mga bagay lamang pagkatapos. The man with his wife was the field watchman. Ang tao sa kanyang asawa ay ang patlang tanod. "They were fishing in the fields," the watchman said stolidly, He was a thickset, dull-faced fellow clad in khaki shirt and khaki trousers. "Sila ay pangingisda sa mga patlang," tanod ang sinabi stolidly, Siya ay isang thickset, mapurol ang mukha kapwa na armas sa kaki sando at kaki pantalon. "You will pay a fine of five cavanes." "Ikaw ay magbayad ng multa ng limang cavanes." "We are only gathering snails," Sebia protested sobbing. "Lamang namin ay pagtitipon ng mga snails," Sebia protested humihikbi. She was wet. Niya ay basa. Her skirt clung to her thin legs dripping water and slow trickle of mud. Kanyang palda clung sa kanyang manipis na mga binti dripping tubig at mabagal na tumagas ng putik. "Five cavanes," the watchman said. "Limang cavanes," tanod ang sinabi. "I came to tell you so that you will know--" speaking to Pablo. "Dumating ako sabihin sa iyo kaya na alam mo -" nagsasalita sa Pablo. He turned and strode away. Siya ay naka at strode layo. Pablo pinapanood ang malawak, kaki sakop likod ng tanod. "I suppose he has to earn his rice too," he said in his wheezy voice, feeling an immense weariness and hopelessness settle upon him. "Ipagpalagay ko siya ay para kumita ang kanyang bigas masyadong," sinabi sa kanyang maingay na paghinga voice, pakiramdam ng isang napakalawak na kapaguran at kawalan ng pag-asa tumira sa kanya. He looked at his wife, weeping noisily, and the children streak with dark-blue mud, the two older boys thin like sticks, and the youngest a girl of six. Tumingin siya sa kanyang asawa, pag-iyak maingay, at ang mga anak bahid na may itim na asul na putik, ang dalawang mga mas lumang mga lalaki manipis tulad ng sticks, at ang bunsong isang babae ng anim. Five cavanes of rice for a handful of snails! Limang cavanes ng kanin para sa isang dakot ng mga snails! How much is five cavanes to five hungry people? Magkano ay limang cavanes sa limang gutom mga tao? "Itay, I'm hungry," Sabel, the girl said. "Itay, ako gutom," Sabel, ang girl ang sinabi. The two boys looked up at him mutely. Ang dalawang lalaki ay tumingin sa kanya mutely. They were cold and shivering and full of the knowledge of what had happened. Sila ay malamig at Nanginginig at puno ng kaalaman ng kung ano ay ang nangyari. "I was just going to get fire from Osiang," Pablo heard himself say. "Lamang ako ay pagpunta upang makakuha ng apoy mula sa Osiang," Pablo ay narinig sa kanyang sarili sinasabi. "Hindi ka pa kanin?" Sebia asked, moving wearily to the ladder. Sebia nagtanong, paglipat wearily sa sa hagdan. "There is no rice." "May kanin hindi." Sebia listened in silence while he told her why there was no rice. Sebia nakinig sa katahimikan habang siya sinabi sa kanya kung bakit nagkaroon ng bigas walang. "At ano ang mga ka pagpunta sa lutuin sa apoy?" she asked finally. siya nagtanong sa wakas. "I don't know," he was forced to say. "Hindi ko alam," siya ay pinilit na sabihin. "I thought I would wait for you and the children." "Akala ko Gusto ko maghintay para sa iyo at sa mga bata." "Where shall we ever get the rice to pay the multa?" "Saan ay dapat namin kailanman makuha ang bigas magbayad ng multa?" Sebia asked irrelevantly. Sebia nagtanong irrelevantly. At their feet the children began to whimper. Sa kanilang mga paa ang mga anak ay nagsimulang ngumuyngoy. "Itay, I'm hungry," Sabel repeated. "Itay, ako gutom," Sabel paulit-ulit. Pablo took her up his arms. Pablo ay kinuha sa kanya ang kanyang mga armas. He carried her to the carabao and placed her on its broad, warm back. Dala niya sa kanyang sa carabao at inilagay sa kanyang sa nito malawak, mainit na likod. The child stopped whimpering and began to kick with her legs. Ang bata ay tumigil whimpering at nagsimula sa sipa sa kanyang mga binti. The carabao switched its tails, he struck with its mud-encrusted tip across her face. Carabao Ang lumipat tails nito, siya ay struck na may nito putik-encrusted tip sa kabuuan ng kanyang mukha. She covered her eyes with both hands and burst out crying. Sakop niya ang kanyang mga mata sa parehong mga kamay at burst out umiiyak. Pablo put her down, tried to pry away her hands from her eyes, but she refused to uncover them and cried as though in great pain. Pablo ilagay kanya down, sinubukan upang sikwatin ang layo ang kanyang mga kamay mula sa kanyang mga mata, ngunit siya ay tumanggi sa alisan ng takip ang mga ito at cried na tila sa mahusay na sakit. Sebia, Pablo tinatawag, at minadali ang kanyang asawa, siya kinuha ng isang matapang na piraso ng kahoy na namamalagi malapit at nagsimulang matalo ang carabao Siya gripped ang piraso ng kahoy sa parehong mga kamay at struck pipi hayop sa lahat ng lakas ng kanyang Kanyang hininga dumating sa gasps. Ang carabao na may gulong sa paligid ng sampalok tree hanggang nito lubid ay sugat tungkol sa puno ng kahoy at ang mga hayop ay hindi maaaring gumawa ng isa pang i stood doon snorting na may sakit at takot ng mga ang mga blows ng Pablo rained down nito pabalik. Ang piraso ng kahoy sa huling sinira at Pablo ay kaliwa na may isang maikling stub sa kanyang mga kamay. He gazed at it, sobbing with rage and weakness, then he ran to the hut, crying. Siya gazed ito, humihikbi sa galit at kahinaan, pagkatapos siya tumakbo sa kubo, umiiyak. "Give me my bolo, Sebia, give me my bolo. We shall have food tonight." "Bigyan mo ako aking itak, Sebia, magbigay sa akin ang aking itak. Dapat namin ang pagkain ngayong gabi." But Sebia held him and would not let him go until he quieted down and sat with back against the wall of the hut. Subalit Sebia ay gaganapin sa kanya at hindi pakawalan mo siya hanggang siya quieted down at SA sa likod laban sa pader ng hut. Sabel had stopped crying. Sabel ay tumigil sa iyak. The two boys sat by the cold stove. Ang dalawang lalaki SA ng malamig kalan. "Diyos save sa akin," Pablo sinabi, nang matigtig. He brought up his knees and, dropping his face between them, wept like a child. Niya dinala ang kanyang mga tuhod at, bumababa ang kanyang mukha sa pagitan nila, wept tulad ng isang bata. Sebia ihiga sa Sabel at pinapanood Pablo. She followed his movements wordlessly as he got up and took his bolo from the wall and belted it around his waist. Sinundan niya ang kanyang mga paggalaw wordlessly bilang siya nakuha at kinuha ang kanyang itak mula sa pader at may sinturon ito sa paligid ng kanyang baywang. She did not rise to stop him. Hindi siya ay bumangon upang itigil kanya. She lay there on the floor and watched his husband put his hat and go down the low ladder. Siya maglatag doon sa sahig at pinapanood kanyang asawa ilagay ang kanyang sumbrero at pumunta down ang mababang hagdan. She listened and learned he had not gone near the carabao. Siya ay nakinig at natutunan hindi siya ay wala na malapit sa carabao. Outside, the darkness had thickened. Labas, ang kadiliman ay thickened. Pablo picked his way through the tall grass in the yard. Pablo pinili ang kanyang paraan sa pamamagitan ng matangkad damo sa bakuran. He stopped to look back in the house. Siya tumigil upang tumingin muli sa bahay. In the twilight the hut did not seem to lean so much. Sa ang takip-silim hut ay hindi tila sa sandalan kaya magkano. He tightened the belt of the heavy bolo around his waist. Siya tightened ang sinturon ng mabigat na itak sa paligid ng kanyang baywang. Pulling the old buri hat firmly over his head, he joined Andres, who stood waiting by the broken down fence. Batak ang lumang Buri sumbrero matatag sa paglipas ng kanyang ulo, siya sumali Andres, na stood sa naghihintay ng nasira down eskrima. I silence they walked together to the house of Elis. Ako katahimikan walked magkasama sila sa bahay ng Elis.


What is the meaning of the song paru-parong bukid?

omg! I have the same question >.gay. well if you analyze the poem (if its a poem, idk the what kind it is. lol) cuz a butterfly symbolises a man."Paruparong bukid na lilipad-lipad" - paru-paro as ive said earlier it symbolises a man."Sa gitna ng daan papagapagaspas"- well the song bleedly states that its about a gay cuz who the hell guy would walk gracefully as a butterfly."Isang bara ang tapis" - why would a girl use "isang barang tapis" if the purpose of the "tapis" is to prevent from being peeked when the wind blows."Isang dangkal ang manggas" - literal"Ang sayang de kola" - literal"Isang piyesa ang sayad" - literal"May payneta pa siya -- uy!""May suklay pa mandin -- uy!""Aguas de-ohetes ang palalabasin" - no way a true girl would show off her undies."Haharap sa altar at mananalamin" - yea, gals often use mirrors but umm your in the church you know, you go there to pray and stuff"At saka lalakad na pakendeng-kendeng." - a conservative filipina wouldn't seducei hope i helped. the explanations i gave were so brief.by luz builderIsang Pag-aaral sa isa sa mgaKatutubong Awit ng mga FilipinoParuparong-BukidParuparong-Bukid na lilipad-lipadSa gitna ng parang papagapagaspasIsang bara ang tapisIsang dangkal ang ManggasAng sayang de kolaIsang piye ang sayadMay Payneta pa siya - uy!May suklay pa man din - uy!Aqua de-Ojetes ang palalabasinHaharap sa altar at mananalaminAt saka lalakad nang pakendeng-kendeng.Mga Pangalang Pangtangi:Paruparong-Bukid, Payneta, Manggas, Aqua de-OjetesMga Pangalang Pambalana:tapis, suklay, altar,Mga Salitang Kilos: lilipad-lipad, papagaspagaspas, palalabasin, haharap, mananalamin, lalakad ng pakendeng-kendeng.Salitang inuulit:1. Lilipad-lipad - lumilipad ng malaya.2. Pakendeng-kendeng - isang mabining lakad na may mayuming indayog.Salitang Tambalan:1. Paruparong-Bukid - isang uri ng paruparo, maliliit at karaniwan ay kulay dilaw na matatagpuan sa bulubunduking pook na maraming damong may maliliit na bulaklak. Makikita rin sila sa gilid ng daanan o kalsada.Talasalitaan:Filipino English1. Parang Spring field2. Pagaspas whisper of the wind3. Bara bar (as in bar of gold)4. Dankal almost six inches5. Sayang de-kola colourful skirt6. Isang piye one foot (12 inches)7. Payneta hair ornament8. Suklay hair comb9. Aqua de-Ojetes (hamog) drops of water (morning dew)10. Altar Worship nook11. Pakendeng-kendeng Walking with integrity and dignityAng awiting ito ay isa sa mga katutubong awiting Pilipino sa Tagalog Region.Hindi ito tungkol sa mga gay o bakla dahil nuong panahon ng Kastila ito naisulat at nuon ay walang naglaladlad ng pagiging homosexual nila dahil nuong panahon na iyon ang mga homosexual ay Hindi tinatanggap sa lipunan at binubogbog.Ang inspirasyon ng awiting ito ay ang dalagang Pilipina na naninirahan sa Bulubunduking bahagi ng Luzon."Paru-parong bukid na lilipadlipad, sa gitna ng parang papagapagaspas"Siya ay parang isang lalaki sa lakas dahil siya ay naninirahan at manggagawa sa bukid subalit ang kilos at ugali ay mayumi at may indayog gaya ng paru-paro. Mararamdaman ninuman ang kanyang presensya gaya nang paruparong pumapagaspas sa parang. (pagaspas ay ang pagkakaroon ng iba't-ibang huni ng hangin dahil sa kakaibang pagkilos)."Isang bara ang tapis, isang dangkal ang manggas, ang sayang de-kola, isang piye ang sayad".Ang bahaging ito ng awit ay lumalarawan sa kasuotan ng mga babaeng Pilipina nuong mga panahon na iyon. Isang bara (bara ng ginto) ang ibig sabihin ay mabigat ang tapis, Hindi manipis o maliit o masikip kundi makapal na tela ang ginagamit. Isang dangkal ang manggas ito ay halos kalahati na ng braso. Ito ay upang Hindi makita ang kanilang mga kilikili. Dahil nuong panahong iyon, ang pagpapakita ng kilikili ay isang kalaswaan. Ang sayang may kulay (de-kola) ay ubod ng haba at sayad na sa lupa. Ito ay literal sapagkat nuong panahon na iyon, may mga dalagang Pilipina na napipilitang magpakasal sa mga binatang magsasabing nakita na nito ang kanyang mga sakong! Napakalungkot di ba? Kaya't ingat na ingat ang mga dalaga nuon, mas mahabang palda mas mainam."May payneta pa siya - Uy! May suklay pamandin - Uy"Ang payneta nuong mga panahong iyon ay ginagamit ng mga babaeng Pilipina bilang pang-adorno sa kanilang mga buhok na ipinusod pataas. Ang payneta ay madalas na napapalamutian ng mga iba't - ibang yamang lupa. Ang payneta ay sagisag din ng antas ng pamumuhay nuong panahon na iyon. Ang pinakamahal na uri ng payneta ay iyong yari sa lantay na ginto at mga Diyamante ang palamuti at kung minsaý rubi at iba pang mamahaling bato gaya nito. Subalit, kahit ano pang antas ng pamumuhay, lahat ng mga babaeng Pilipina nuong panahong iyon ay may payneta at suklay gamit sa pag-aayos ng sarili dahil ganun nila kamahal ang Diyos, Hindi sila nagsisimba o sumasamba nang Hindi nag-aayos. Kaya nga sa mga nobela ni Rizal naging sagisag ang payneta sa pag-uuri sa mga babaeng tauhan ng kanyang kuwento."Aqua de-Ojetes ang palalabasin"Ang dalagang Pilipina, bagama't maiitim ang balat dahil sa pagkabilad sa araw, ay tunay na maningning kapag naaayusan. Sila ay katulad ng hamog sa damuhan na kapag nasikatan ng araw ay nagliliwang at lumilikha ng iba't-ibang kulay tulad ng bahaghari. Katulad din ng paruparong bukid na kapag natatamaan ng sinag nag araw ang mga pakpak ay lumlikha nang wari moý nagsasayawang liwanag dahil sa kanyang walang hintong paglipad."Haharap sa altar at mananalamin..May altar bawat tahanan. Ang mga babaeng Pilipina nuong mga panahong iyon ay mga madasalin at may takot sa Diyos. Bago sila manalamin ay humaharap muna sila sa altar at nananalangin. Walang bumababa ng bahay nang Hindi nagdarasal muna. At kaya humaharap sa salamin, para masigurong maayos sila dahil nuong araw, lumalabas lamang at nag-aayos ang mga babaeng Pilipina kapag pupunta sa simbahan at sumamba sa Diyos na may likha ng lahat at Hindi upang mang-akit."At saka lalakad ng pakendeng-kendeng".Natapos na ang gawain sa bukid, maayos na ang mga pangangailangan ng mga mahal sa buhay, malinis na ang tahanan, maayos na ang sarili, handa nang humarap sa Diyos, ano pang kaylangan, wala na nga di ba? Simple lang ang pangarap na buhay, kaya nga kampante nang makapaglalakad ng painda-indayog ito ay dahil sa katiwasayan ng isip at pag-asang may Diyos na magpapala sa araw-araw na paglipad!XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXSubalit kung kung pakalilimiin, nuong panahong iyon ay walang kalayaan. Ang awiting ito, tulad din ng mga nobela ni Rizal at mga tula ni Bonifacio ay pawang pang-gising sa diwang makabayan ng mga Pilipino upang ipaglaban ang Kalayaan. Ang Paruparong Bukid ay tayong mga Pilipino at ang parang ay ang bansang Pilipinas. Atin ang Pilipinas. Masarap mabuhay nang Malaya. May Diyos, may Yaman may Kapayapaan! Mabuhay ang may-akda nito!


Sa bagong paraiso by efren abueg?

Ang kwentong ito'y tungkol sa pagkakaroon ng lamat ng kawalang-malay ng mga batang si Ariel at Cleofe. Kapwa sila walong taong gulang at magkababata. Ang kanilang daigdig ay umikot sa isang paraiso'y langit ang kawangis, madalas silang maglaro sa bakuran ng kanilang bahay na malapit sa isang dalampasigan. Tahimik ang kanilang mundo at mistulang walang suliranin. Ang kanilang mga magulang ay hindi nag-aaway at relihiyoso. Pareho silang nag-aaral kasama pa ng ibang bata sa isang maliit na gusali sa may dakong timog ng kanilang nayon at marami silang pangarap. Wala silang pasok kung araw ng Sabado at Linggo o mga araw na pista opisyal. Silang dalawa'y madalas magpalipas ng oras sa loob ng kanilang bakuran, mula sa umaga hanggang sa hapon. Umaakyat sila sa mga puno kahit na marurupok, maaligasgas at malulutong na ang mga sanga nito. Nagagasgas ang kanilang mga tuhod, nababakbak ang balat sa kanilang siko, nagagalusan ang kanilang mukha at kung minsan ay nababalian pa ng buto dahil nahuhulog ngunit ang lahat ng iyon ay hindi nila iniinda, patuloy pa rin sila sa paglalaro. Sa may lilim ng punong mangga kung saan ay makapal ang damo kung umaga ay nandun silang dalawa naghahabulan, nagsisirko, nagpapatiran, at kung sila'y hinihingal na sa pagod ay hihiga sila sa damuhang iyon, titingalain nila ang langit at magkukunwaring aanawin sa langit ang kanilang mukha. Magtataka ang batang babae at tatanungin ang batang lalaki kung makikita nga ba ang mukha sa langit at sasagutin ito ng batang lalaki ng bakit hindi sapagkat ang langit daw ayon sa kanyang itay ay isang malaking salamin. Pagkaraan tumingin ng matagal sa langit sila'y parehong makakatulog at magigising na lamang sa tawag mula sa kanilang bahay. Kung minsan, ang batang lalaki ang unang magigising; kung minsan naman ay ang batang babae. Ngunit sinuman sa kanila ang unang magising, ay kukuha ito ng kaputol na damo at kikilitiin ang tainga ng natutulog. At ang natutulog naman ay magigimbala sa kanyang pagkakahimbing at pagkarinig na siya'y pinagtatawanan ay magtitindig at ang nangiliti ay mapapaurong at anyong tatakbo at sila'y maghahabulan sa damuhang iyon hanggang sa mapagod at sila'y muling babagsak na naman sa damuhan sa kapaguran, magkatabi at hindi nila pinapansin ang pagkakadantay ng kanilang mga binti o ang pagkakatabi ng nag-iinit nilang mga katawan. At kapag sila naman ay nagsasawa na sa looban ay sa dalampasigan naman sila pupunta kung malamig na ang araw sa hapon. Namumulot sila ng kabibi, naghuhukay ng hilamis sa talpukan, o kaya'y gagawa ng kastilyong buhangin, o kaya'y nanunugis ng mga lamang-dagat na nagtatago sa ilalim ng buhangin. Ngunit hindi lang yon ang kanilang ginagawa: naghahabulan din sila dito at kapag napagod na ay mahihiga rin sila sa buhanginan, tulad ng ginagawa nila sa damuhan sa looban, at sa kanilang pagkakatabi ay nagkakatinginan sila. Minsan ay naitanong ng batang lalaki sa batang babae ang tungkol sa tumutunog sa kanyang dibdib at kung ito'y kanya bang naririnig. Nagtaka ang batang babae at bumangon ito at tumingin sa nakatihayang kalaro. Inilapit nito ang kanyang tainga sa dibdib ng batang lalaki, dumadait ang katawan niya sa katawan ng kalaro at nalalanghap naman ng nakahiga ang halimuyak ng kanyang buhok. Nakangiting sinabi ng batang lalaki sa batang babae na mabango pala ito. Sinabi ng batang babae na hindi naman daw siya nagpapabango at lumupasay ito sa tabi ng nakahigang kalaro. Sinabi niya pa na paglaki pa raw niya ay saka lamang siya magpapabango dahil yon ang sinabi ng kanyang nanay. Tinanong ng batang lalaki kung narinig ba ng kalaro ang tunog na nagmumula sa dibdib nito at sinagot siya ng batang babae ng oo at tinanong kung ano ang ibig sabihin niyon. Nagkatinginan ang dalawa at ang lalaki ang unang nagbawi ng tingin. Sinagot na lamang ng batang lalaki ang kalaro ng malay daw niya at niyaya na nitong umalis na sila. Bumangon ang batang lalaki at inayos ang sarili at nagsimula nang lumakad. Sinabayan ito ng batang babae at habang isinasalisod nila ang kanilang mga paa sa buhanginan habang lumalakad, nakatanaw sila sa papalubog na araw. "Ang ganda, ano?" naibulalas ng batang lalaki. "Parang may pintang dugo ang langit." "Oo nga, ano? Bakit kaya kulay dugo ang araw kapag palubog na?" tanong naman ng batang babae. Hindi sumagot ang batang lalaki. Ipinagmamalaki ang dalawang bata ng kanilang mga magulang at ng kanilang mga kanayon. At kinaiingitan naman sila ng ibang mga batang hindi nagkaroon ng pagkakataong makahalubilo sa kanila. "Siguro, paglaki ng mga batang 'yan, silang dalawa ang magkakapangasawahan." Naririnig ng dalawang bata ang salitang iyon at sila'y nagtataka. Hindi nila madalumat ang kaugnayan ng kanilang pagiging magkalaro sa isang hula sa hinaharap. Higit pang nakaabala sa kanilang isip ang sinasabi ng kanilang mga kaklase na silang dalawa'y parang tuko - magkakapit. At minsan nga ay napalaban ng suntukan ang batang lalaki. Isang batang lalaking malaki sa kanya ang isang araw na pauwi na sila, ay humarang sa kanilang dinadaanan at sila'y tinudyo nang tinudyo. "Kapit-tuko! Kapit-tuko!" Umiyak ang batang babae. Napoot ang batang lalaki. Ibinalibag sa paanan ng nanunudyong batang lalaki ang bitbit na mga aklat. Sinugod nito ang kalaban. Nagpagulung-gulong sila sa matigas na lupa, nagkadugo-dugo ang kanilang ilong, nagkalapak-lapak ang kanilang damit, hanggang sa dumating ang guro at sila'y inawat at sila'y pinabalik sa silid-aralan at pinadapa sa magkatabing desk at tumanggap sila ng tigatlong matinding palo sa puwit. Pagkaraan ng pangyayaring iyon, napag-usapan ng dalawang bata ang bansag sa kanila. At sila'y nag-isip, na lalo lamang nilang ikinalunod sa kanilang kawalang-malay. Namulaklak ang mga manga, namunga, nalaglag ang mga bugnoy, dumating ang mamamakyaw at sa loob ng ilang araw, nasaid sa bunga ang mga sanga. Namulaklak din ang mga santol at iyon ay tinanaw ng dalawang bata sa pagkakahiga nila sa damuhan at sila ang unang sumungkit sa mga unang hinog. Nangalaglag ang mga dahon ng sinigwelas, namulaklak at dumaan ang mahabang tag-araw, at ang damuhan ay natuyo at ang kanilang naging tagpuan ay ang dalampasigan at madalas man sila roon ay hindi nila masagut-sagot ang bugtong kung bakit kulay-dugo ang silahis ng araw kung dapithapon. At sa wakas ay namunga ang sinigwelas, mga luntiang bubot na pinitas nila ang ilan at pagkaraang isawsaw sa asin ay kanilang tinikman at sila'y naasiman at idinalangin nila ang maagang pag-ulan --- sapagkat sabi ng kanilang mga lola'y madaling bibintog at mahihinog ang bunga ng sinigwelas kapag naulanan. Sila'y naniwala at hinintay nila ang ulan, at nang pumatak iyon nang kalagitnaan ng Mayo silang dalawa'y naghubad, naligo sa ulan, naghabulan sa looban at nayapakan nila ang mga tuyong damo, na waring bangkay ng isang panahong hinahalinhan ngayon. Pagkaraan pa ng ilang araw, nadungawan nilang hinog na nga ang sinigwelas. Nagmamadali silang nanaog at ang batang lalaki'y umakyat sa puno at ang batang babae naman ay naghanap ng sungkit. At ang pamumulaklak at pamumunga ng manga, santol, at sinigwelas at ng iba pang punungkahoy o halaman sa loobang iyon ay nagpatuloy. Ang damuhan ay natuyo at muling sinibulan ng bagong supling; ang araw ay lumubog at sumikat at hindi pa rin nagbabago ang kulay ng silahis niyon kung dapithapon. Ang paaralan sa nayon ay malapit nang magpinid; ang guro ay naghanda na ng isang palatuntunan; ang mga magulang ay walang pinag-usapan kundi ang katalinuhan ng kanilang mga anak. Mabilis na lumipas ang oras at dumating na ang araw ng pasukan, ang batang lalaki at batang babae ay sakay ng kalesa patungo sa bayan. Doon sila mag-aaral ng hayskul. Ngunit iba na ang kanilang ayos. Ang batang lalaki'y nakalargo na at pantay na ang hati ng kanyang buhok na nangingintab sa pahid na pomade. Samantala, ang batang babae ay may laso sa buhok, na nakatirintas at ang kanyang suot na damit ay lampas tuhod at hindi nakikita ng batang lalaki ang alak-alakan nito. Dito dumaan sa kanilang buhay ang isang pagbabago, na hindi nila napigil at siyang nagbukas sa kanila upang masaklaw ng tingin ang paraisong kanilang kinaroroonan. Sa paglawak ng kanilang daigdig, ang batang lalaki'y hindi na sa batang babae lamang nakikipaglaro. Isang araw, sa likod ng paaralan, isang pangkat ng batang lalaki ang nakapabilog at isang batang lalaki ang nasa loob niyon at may ipinakikita sa mga kasamahan. Nakisiksik sa mga batang lalaki at nakita niya ang isang bagay na natuklasan niyang kailangang mangyari sa kanya. Umuwi siyang parang tulala nang hapong iyon at kinagabihan ay hindi siya nag-aral. Naupo siya sa baitang ng kanilang hagdan at nag-isip hanggang sa makita siya roon ng kanyang ama. Inusisa niya sa ama ang kanyang natuklasan sa paaralan at itinanong niya rito kung bakit kailangang gawin pa iyon. Napatawa ang kanyang ama. Tinapik siya nito sa balikat. At sinabi sa anak na kailangan daw 'yon para siya'y maging ganap na lalaki. Natingala lamang niya ito at ang pamimilog ng kanyang mga mata'y naghiwatig ng pagkakaroon ng lamat sa kanyang kawalang-malay. Sinabi pa ng ama sa anak na isang araw ay isasama daw siya nito kay Ba Aryo. Maging matapang lamang daw siya sana. Ibig niyang ipagtapat iyon sa batang babae, ngunit aywan niya kung bakit nahihiya siya. Ngayon lamang iyon. Kaya't kahit patuloy pa rin silang naglalaro sa damuhan o kaya'y nagtutungo sa dalampasigan tuwing wala silang pasok, ang alalahanin ukol doon ay nakabawas sa sigla ng batang lalaki. At isang araw, Sabado ng umaga, isinama siya ng kanyang ama sa bahay ni Ba Aryo sa tabi ng ilog. Ngumata siya ng dahon ng bayabas, pumikit siya at pagkaraan ng iba pang ginawa, siya'y itinaboy ni Ba Aryo upang maligo sa ilog. "Ang damuho…pagkalaki-laki'y parang hindi lalaki." Ang narinig niyang iyon kay Ba Aryo, kabuntot ng malutong na halakhak ng kanyang ama ay natanim sa kanyang isip at patuloy na nagpalaki sa lamat sa kanyang kawalang-malay. Kasunod ng pangyayaring iyon, aywan niya kung bakit iba na ang kanyang pakiramdam. Gayong magaling na ang sugat na nilikha isang umaga sa harapan ng bahay ni Ba Aryo, hindi pa rin nagbabalik ang kanyang sigla. Natitigilan siya kung nakikipaglaro sa batang babae. Nangingimi siyang tumabi rito kung ito'y nakahiga sa damuhan o sa dalampasigan. Hanggang isang araw ay napansin niyang mapupula ang mga mata ng batang babae nang dumating ito isang dapithapon sa tabing-dagat. "Bakit?" usisa niya. "Wa-wala..wala!" Nag-isip ang batang lalaki. Naisaloob niyang baka ang kawalang-sigla niya sa pakikipaglaro rito ang dahilan. Tinudyo niya ang batang babae, kiniliti, napahabol dito..hanggang sa mahawa ito at sila'y naghabulan na sa buhanginan. Humahagikgik pa sila nang mapatong ang kamay ng batang lalaki sa kanyang dibdib at madama niyang lalong Malakas ang pintig doon. "Tignan mo…pakinggan mo ang tunog sa dibdib ko," anyaya ng batang lalaki. Ngunit hindi kumikilos sa pagkakahiga ang batang babae. Nakatitig lamang ito sa maaliwalas nang mukha ng langit. Nagtaka ang batang lalaki. Bumangon ito at tinunghan ang nakahigang kalaro. Nangingilid ang luha sa mga mata nito. "Bakit?" Saka lamang tumingin ang batang babae sa batang lalaki. At ito'y umiyak at ang luhang tumulo sa pisngi'y pinahid ng palad at ang palad na iyong ipinatong sa buhanginan ay pinaniktan ng buhangin. At sa isang basag na tinig ay sinabi ng batang babae sa kalaro na hindi na daw sila maaring maglaro gaya ng dati. "Hindi na?" sagot ng batang lalaki na parang sasabog sa kawalang-malay ang katauhan ng batang lalaki. "Malalaki na raw tayo…malalaki nang tao. Hindi raw maglalaon, tayo'y magiging dalaga…at binata." "Sinabi 'yon ng Nanay mo?" "Oo, sinabi niya…na hindi na tayo maaring maghabulan, o kaya'y umakyat sa punongkahoy o kaya'y pagabi rito sa tabing-dagat," sabi pa ng batang babae. "Kangina sinabi sa'yo ng Nanay mo?" Tumango ang batang babae. "Ngayon daw…hindi na tayo bata. Ako raw ay dalagita na…at ikaw raw ay binatilyo na!" At waring ang batang lalaki'y nagising, napagmasdan niya ang kanyang mga bisig, ang kanyang katawan at sa harap ng kanyang kalaro ay nauunawaan niyang totoo ang sinabi nito. "Ayaw ka na palang papuntahin dito'y…bakit narito ka pa… gabi na!" Nagbangon ang kanyang kalaro. Humarap sa kanya. Palubog na noon ang araw at mapula ang silahis niyon sa langit. Ang mukha ng dalawa ay animo mula sa malayo at ang pakakahawak nila sa bisig ng isa't isa ay parang isang pagpapatunay ng tibay ng tanikalang bumibidbid sa kanilang katauhan. Hindi na nga sila mga bata. Siya'y dalagita na. Siya naman ay binatilyo na. Ang pagbabagong iyon ang nagpaunawa sa kanilang may tumataas nang dingding sa pagitan nila. Nagkikita pa rin sila sa looban, ngunit hindi lamang tulad nang dating nagtatagal ang kanilang pag-uusap. Ngayon, parang lagging may nakatingin sa kanilang mga matang nagbabawal. Sa looban, ang kanilang mga magulang; sa paaralan, ang kanilang guro. At ang kanilang tawa tuloy ay hindi na matunog; ang hiyaw ng dalagita ay hindi na matinis, Malayo sa hiyaw nito noong araw; ang kanilang pag-uusap ay hindi na Malaya at pumipili na sila ng mga salitang kanilang gagamitin. At buwan-buwan, ang dalagita ay may kapirasong damit na itinatago sa ilalim ng kanyang katre at kapag tapos na sa paglalaba ang kanyang ina ay palihim niyang lalabhan sa silong at ikukula sa kubling bahagi ng kanilang likod-bahay. Minsan ay natutop siya ng kanyang ina sa paglalaba sa silong at sinabi nito sa kanya: "Hindi mo na kailangang dito pa labhan 'yan…" Nagtapos sila ng hayskul. Nagkamay sila pagkaraang maabot ang kani-kanilang diploma. At nang magsasayawan nang gabing iyon, magkatambal sila. Gayong hindi naman sila nahapo, ang tibok sa kanilang dibdib ay mabilis at malakas at ngayon ay hindi maungkat iyon ng binatilyo. Nagsayaw sila, nag-uusap ang kanilang mga mata ngunit ang kanilang labi'y tikom at kung gumalaw man ay upang pawiin ang panunuyo o paglalamat niyon. At hindi nila alam na ang tibok ng pusong iyon ay isa pang pangyayaring nagpapalaki sa lamat sa kanilang kawalang-malay. Maliwanag ang narinig na salita ng dalagita: Kung gusto mong makatapos ng karera, huwag muna kayong magkita ni Ariel. Naunawaan niya ang ibig sabihin niyon, ngunit ang pagtutol ay hindi niya maluom sa kanyang kalooban. "Pero, Inay…kaibigan ko si Ariel." May himagsik sa kanyang tinig. "Kahit na…kayo'y dalaga at binata na. Alam mo na siguro ang ibig kong sabihin." May langkap na tigas ang sagot na iyon. Alam niya ang kahulugan niyon: Masama: Parang pait iyong umuukit ng kung anong bagay sa kanyang isip. At saglit iyong inagaw ng tinig ng kanyang ama. "Ibig kong magdoktora ka, kaya kalimutan mo muna ang mga lalaki!" At ang pait na may iniukit sa kanyang isip ay parang pandalas na pinukpok at ang kanyang katauhan ay nayanig at ang tunog ng pagpukpok ay nag-aalingawgaw ng: Lalaki! Lalaki! Hindi siya nakatagal sa harap ng kanyang mga magulang. Nakatiim ang mga labing pumasok siya sa kanyang silid. "Ayaw nila…ng Inay…ng Itay…masama raw," at ang mga labi niya'y nangatal, kasabay ng luhang umahon sa kanyang mga mata. Nang minsang dalawin ng binata ang dalaga sa dormitoryo ay pinakiusapan siya ng dalaga na huwag na muna silang magkita. Napatitig lamang ang binata sa dalaga. Minsan, ang binata ay umuwi sa lalawigan. Mapanglaw ang kanyang mukha at napuna iyon ng kanyang ama. Nalulungkot ang binata sapagkat ayaw ng makipagkita sa kanya ni Cleofe. Nagtawa ang kanyang ama, tulad ng nakaugalian nito tuwing may ilalapit siyang suliranin. Sinabi ng ama sa anak na magkakalapit din namang sila muli pag nakapagtapos na ang dalaga. At gusto ng mga magulang nito na maging doktora ang anak. Pasigaw ang alingawgaw ng kanyang tinig sa kanyang isip. "At habang nagdodoktora siya ay masama kaming magkita?" "Tama ka!" maagap na pakli ng ama. "Hindi mo ba alam na kapag malapit ka sa babae ay malapit ka rin sa tukso!" At ang dalawa'y hindi na nga nagkita, gayong nasa lungsod na maliit at maglakad ka lamang sa mga lansangan ay hindi ka mawawalan ng makakasalubong na kakilala. Mangyari'y iniwasan nila ang magkita, at hindi sila nagkita sapagkat inihasik sa kanilang isip na ang pagkikita nila ay masama, tukso. Nabubuhay sila ngayon sa isang bagong daigdig, daigdig ng aklat, ng matataas na gusali ng malalayong kabataan sa kapaligiran. Hindi sila nagkita sa loob ng mahabang panahon. Hindi sila nakatiis. Isang araw na hindi sinasadya'y nagkasalubong sila sa pamimili ng kagamitan. Kapwa sila napahinto sa paglalakad at nabangga na sila ng mga tao sa bangketa ay hindi pa rin sila makakilos. Ang binata ang naglakas-loob at binati niya ang dalaga. Hindi nakasagot ang dalaga. Nakatitig lamang siya sa mukha ng binata at nang anyayahan siya nitong magpalamig sila sa isang kanugnog na restawran ay napasunod lamang siya, napatangay sa agos kanyang damdamin. At sa harap ng kanilang hininging pagkain, sila'y nagkatitigan at sila'y nakalimot at akala nila'y nasa luntiang damuhan sila sa looban sa lalawigan, nakahiga at nakabaling sa isa't isa. At sila'y nagkita sa Luneta, hindi lang minsan kundi maraming pagkikita, maraming-marami at ang kanilang sikil ng damdamin ay lumaya at sa unang pagkakataon, pagkaraan ng ilang buwan, sila'y lumigaya. Ngunit ang inihasik na binhi ng pagkakilala sa masama at sa mabuti sa kanilang isipo ay sumibol na at nagpaunawa sa kanilang ang ginagawang iyon ay masama. Ngunit sila'y naghihimagsik. Nakatanggap ng sulat ang dalaga mula sa kanyang mga magulang. May nakakita sa kanilang dalawa ni Ariel na magkahawak-kamay sa Luneta, sa pook na dapat pakaiwasan. Hindi man lang daw sila nahiya. Hindi na ipinagpatuloy ng dalaga ang pagbasa sa liham. Nagbabanta ang mga sumusunod pang talata: luluwas ang ama mo kapag hindi mo itinigil ang kabaliwang yan. Pinagsabihan din ang binata ng mga magulang nito sapagkat nakaabot na pala sa mga ito ang nangyari. Muli na namang ipinaalala sa binata na ang babae ay isang tukso. Ibig niyang umalis sa silid na iyon at upang hindi na marinig ang alingawngaw ng katagang iyon: tukso --- tukso ---- tukso! Sinabi ng dalaga: hindi na ngayon tayo maaaring magkita. Sinasabi ng binata: magkikita tayo… magtatago tayo…ililihim natin sa kanila ang lahat. At sila nga ay nagkita, sa mga pook na hindi sana nila dapat pagkitaan, ngunit doon sila itinaboy ng kanilang paghihimagsik ng takot na matutop at ng pangangailangan. Ang daigdig nila ngayon ay makitid, suluk-sulok, malamig din, ngunit hinahamig ng init ng kanilang lumayang mga katawan. Maligaya sila sa kanilang daigdig. Maligaya sa kanilang bagong paraiso. Hanggang isang araw ay kumulog, dumagundong ang kalawakan, at nangagulat ang mga tao sa lansangan; pamaya-maya, pumatak ang ulan, na ang pasimulang madalang ay naging masinsin. Ang dalaga ay dumungaw sa bintana - masama ang kanyang pakiramdam. May kung anong nakatatakot na bagay sa kanyang katawan na ibig niyang ilabas, na ibig niyang itapon. At iyon ay umaakyat sa kanyang lalamunan. Humawak siya sa palababahan ng bintana. Tumingala siya upang pawiin ang pagsama ng kanyang pakiramdam. Natanaw niyang maitim ang langit at naisip niyang magtatagal ang ulan. Tumungo siya at nakita niyang nilinis ng tubig ang bangketa at kasabay ng kanyang pagtungo, parang may isinikad na pataas sa lalamunan ang kanyang bituka at siya'y napanganga at siya'y napapikit at siya'y napaluha at paghigpit ng kanyang hawak sa palababahan ng bintana ay napaduwal siya…at ang lumabas sa kanyang bibig ay tumulo sa bangketa at sandaling kumalat doon at pagkaraa'y nilinis ng patak ng ulan, inianod ng nilikhang mumunting agos sa gilid ng daan. At ang dalaga'y napabulalas ng iyak.


Still have questions?

Trending Questions
Hindi nasagot na mga katanungan
May kaso ba ang paninilip? Asked By Wiki User
Is karagatan payak or maylapi? Asked By Wiki User